| chuka[มิบุ]'s profilePANIC ROOM:ห้องเก็บของขอ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
PANIC ROOM:ห้องเก็บของของมิบุพิมพ์ไปเรื่อยๆ เราขี้เกียจตกแต่ง อิยะฮะฮะฮะ |
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
แม้ว่าบางเว็บเราจะทำตัวเป็นผีแต่ส่วนใหญ่เราจะแสดงตัวทุกครั้ง เมื่อยุคนี้เป็นยุคข้อมูลข่าวสาร และความรู้ก็คืออำนาจ เว็บไซต์ก็เปรียบดังแหล่งข่าวที่จะทำให้เราก้าวล้ำนำหน้าคนอื่นได้ นอกจากนี้เรายังได้พบเพื่อนใหม่มากมายอีกด้วย
มีฟิคชั่นมากมายหลายเรื่อง แต่มีไม่กี่เรื่องที่ทำเป็นรวมเล่มแล้วเราซื้อเก็บไว้อ่าน อย่าได้ดูถูกว่าเป็นนักเขียนที่ไม่ได้สังกัดสำนักพิมพ์แต่ถ้อยคำที่เรียงร้อยอย่างสวยงาม และทำให้ผู้อ่านมีความสุขก็เพียงพอที่จะยกย่องให้เป็นวรรณกรรมชิ้นหนึ่งได้
May 26 รัก สิ่งเดียว ด้านมืด มันจำเป็นจริงๆ... ทั้งๆที่คิดว่าจะลืม...ทั้งๆที่คิดว่าไม่ควรที่จะต้องจดจำ ทั้งๆที่เป็นเรื่องที่ไม่ควรที่จะพูด แต่...ถ้าฉันไม่พูดในวันนี้ฉันต้องตายแน่ๆ ตายเพราะความอึดอัดเพราะน้ำตาเดือดระอุอยู่ในอกจนพองบวม มันเจ็บปวดเสียจนแทบจะระเบิดออกมา ทั้งควา่มเศร้าและความแค้น สิ่งที่ฉันจะเล่า...บางคนคงคิดว่ามันไร้สาระ แต่สำหรับฉัน ความรักคือสาระที่ไม่มีสาระ ความรักก็คือความรัก ไม่ว่าจะเกิดกับใคร ไม่ว่าจะรูปแบบไหน(หากต้องการสาระปิดซะแล้วไปหาจากที่อื่น) เล่าดีกว่า สามปีก่อนที่ซุปเปอร์จูเนียร์มาที่ประเทศไทยครั้งแรกตอนนั้นฉันรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง คนที่ฉันจำได้แม่นยำแม้เพียงมองผ่าน "คิมคิบอม" แห่งซุปเปอร์จูเนียร์ เพราะรอยยิ้มที่สวยงามและอบอุ่น เพลง Miracle ที่อัดแน่นไปด้วยความฝันและปรารถนา แต่ทว่ามันก็เป็นเพียงแค่สายลมเย็นที่พัดมาให้ชื่นใจชั่วครั้ง เป็นเวลานานกว่าฉันจะพบเธอที่MV Show Me Your Love ฉันก็เริ่มมองเห็นคนอื่น และเมื่อฉันดูเอ็มวีมิราเคิลอย่างจริงจัง เพลงยู และเพลงอื่นๆตามมา บางครั้งฉันดูคลิปของเธอสลับกับคลิปของทงบังเวลาที่ฉันไม่มีอะไรจะดูด้วยนะ ซึ่งเธอก็มอบอะไรหลายๆอย่างให้ฉันทั้งความรู้และความสนุกสนาน เธอทำให้ฉันยิ้ม หัวเราะ และประทับใจ แม้เธอไม่ใช่ที่หนึ่งแต่เธอก็พิเศษกว่าใคร และมันก็ทำให้ฉันรักเธอ แต่...เพราะความรักต้องมีเพียงหนึ่ง เพราะหัวใจเพื่อเบอร์หนึ่งมันถึงไม่พอที่ฉันจะเสียทุกสิ่งให้เธอได้ ขอโทษ...ฉันเสียใจ ฉันคงมีเพียงคำขอโทษ และน้ำตา ฉันทำไม่ได้จริงๆ และมันคงเป็นไปไม่ได้...ไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะฉันไม่เชื่อปาฏิหารย์ ฉันเชื่อแต่ความเป็นจริงและสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของฉัน โชคดีจริงๆที่หัวใจฉันยังคงเจ็บ เพราะฉันทำไม่ได้...และมันทำให้ฉันรู้ว่าฉันรักเธอ และทำให้ฉันรู้ว่าฉันรักเธอไม่ได้ ตอนนี้ฉันจึงโกรธ...เจ็บหนักจนอยากเกลียด ฉันทนมองรอยยิ้มของเธอไม่ได้เหมือนเดิมอีกแล้ว เพราะมันตอกย้ำให้ฉันเจ็บปวด และเมื่อฉันเจ็บฉันจึงเกลียดเธอ ต่อไปนี้ฉันจะพยายามอย่างหนักเพื่อคนๆเดียว ที่หนึ่งของฉัน และฉันจะไม่ทำอีกแล้วไม่ทำเพื่อเธอแล้ว...เพราะฉันรักได้แค่ที่หนึ่งที่เดียว ปล. เราจองบัตรคอนซูจูรอบแรกไม่ได้เลยค่ะ...เสียใจมาก...เสียใจจนอยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออกมันเลยเจ็บปวดค่ะ โกรธคนที่จองได้ โกรธบริษัทผู้จัด โกรธตัวเอง โกรธทุกคนและทุกอย่าง เช่นเดียวกับความเสียใจ ให้เปิดอีกรอบฉันคงทำใจไปดูไม่ได้จริงๆ...เสียใจมากๆค่ะ...เสียใจจนเพี้ยนไปเลยค่ะ ไม่รู้เพราะกรรมหรือความทุ่มเทที่ไม่พอของฉันก็ไม่ทราบสิคะ รู้แต่ตอนนี้ฉันมองดูเอสเจด้วยรอยยิ้มไม่ได้อีกแล้วค่ะ... February 22 แก้อาการค้าง...เมื่อCSI Season 8 มาฉายซะที ภาพประกอบ ตอนล่าสุด ฉายตอนแรกวันที่ 5 มี.ค. เวลา สี่ทุ่มตรง เวลาประเทศไทย ช่อง เอเอ็กซ์เอ็นค่ะ (ติดตามเวลาฉายซ้ำจากตารางฉายในเว็บ AXN Asia หรือ ทางทรูวิชั่นส์ค่ะ) ความจริงเราเองก็ไม่ใช่พวกที่ชอบดูหนังดูละครอะไรเท่าไหร่ แต่ก็มีบางเรื่องที่ดู และถึงแม้เราจะดูเหมือนชอบเกาหลีแต่ความจริงชอบซีรีย์อเมริกามากกว่า อย่าง CSI: Crime Scence Investigation นี่แหละค่ะ ที่เราสนใจอยากดูเพราะ CSI:NY ที่หนุ่มในแล็ปหน้าตาดี>_<~ พอเข้ามหาวิทยาลัยโดยเฉพาะช่วงปิดเทอมเนี่ยก็จะได้ดูเยอาะ เพราะได้ดูช่วงฉายซ้ำตอนกลางวันค่ะ ซึ่งปกติไม่ได้ดูเพราะช่วงกลางคืนเรามักจะให้แม่ดูละครค่ะ แต่มันมาทำอะไรให้เราช่วงนี้น่ะเหรอ เพราะซีซั่นที่แล้วของเวกัสนี่แหละที่ทำเราโมโหอารมณ์ค้าง ถึงกับไปโวยวายคร่ำครวญ ว่าทำไมต้องจบซีซั่นด้วยอะไรแบบนี้อ่ะ เล่นจับซาร่า ซีเดิล (จนท.ซีเอสไอ) ไปนอนกระแด่วๆใต้ซากรถกลางทะเลทราบไม่รู้ว่าเป็นหรือตายแบบนี้ แล้วจบไปดื้อๆ รู้ไหมว่ามันทรมานคนดูมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก? หัวเด็ดตีนขาด ยังไงเราก็จะตะเกียดตะกายดูตอนแรกของซีซั่นที่แปดนี่ให้ได้...คาใจมาหลายเดือนแล้ว ถึงจะดูสปอยก็เถอะแต่มันไม่พอ เข้าใจม๊ะ? ปล.เมื่อไหร่นิวยอร์คจะมา...คิดถึงดอนกะแดนนี่จะแย่ เพิ่มเติม ชมตัวอย่างโฆษณาตอนใหม่ได้ที่ http://www.axn-asia.com/whereissara ค่ะ February 15 Black Valentine ทีแรกว่าจะไม่เขียนแล้วเพราะเลยวันมาแล้ว แถมอารมณ์ดีขึ้นแล้วด้วย แต่คิดว่ายังไงก็ต้องเขียนลงไปให้ได้ เพราะเราอยากบันทึกเหตุการณ์ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ปี 2551 นี้เอาไว้ในความทรงจำ ว่าวันนี้คือวันที่ซวยที่สุดวันหนึ่งของเรา แต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับที่เราไม่มีแฟนหรือใครมาให้ของขวัญหรอกค่ะ ลองฟังดูมันมีเรื่องซวยกว่านี้ เริ่มตั้งแต่ตื่นเช้าวันนี้ตื่นเช้ามากๆเลยคิดว่ายังไงคงไปถึงช่วงแปดโมงปลายๆ นั่งเล่นหาของกินแถวหน้ายูเอฟเอ็มก่อนเรียนชิลล์ๆ ตื่นตั้งแต่ตีห้า ออกเจ็ดโมงตรงเวลา ไปตอนนี้ปกติไม่ติด วิ่งฉิว ที่ไหนได้ รถผ่านไฟแดงหน้าเดอาะมอลล์บางกะปิไปหน่อยก็ต้องมาติดอยู่หน้าตะวันนาทั้งๆที่ปกติไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วยังติดไปเกือบตลอดทาง เลวร้ายมากๆ สรุปคือกว่าจะไปถึงมหา'ลัยก็เกือบ 9 โมงครึ่ง...แย่อ่ะ ต่อมาพอเข้าเรียนภาษาญี่ปุ่นกลายเป็นว่าอาจารย์อีกคนมาสอนแทน...เราไม่คุ้นกับแกเลยเกร็งเลย ต่อมาคือไปนั่งเล่นเน็ตหอป๋วย...ได้เล่นไม่เท่าไหร่กำลังจะขอดูหน้าท่านเทพอ่านฟิคซักเรื่องแต่เพื่อนก็โทรมาตามไปทำงานซะแล้ว ความจริงช่วงบ่ายของพฤหัสเป็นวันว่างที่เราไปหาหมอหน้าแล้วจะแจ้นกลับมาดูดีวีดีคอนโทโฮสองคอนที่ซื้อมาเมื่อวาน แต่ก็ต้องทำงานไม่เป็นไร ชุติกาญจน์ทนได้เพื่อ เกรดบี ระหว่างออกเดินทางไปยังหอเพื่อน สองข้างทางก็รายล้อมไปด้วยบรรยากาศสีชมพูหวาน แอบเซ็งเป็ดนิดหน่อยว่าทำไมตรูไม่ได้กลับไปฉลองกับจุนซู(ในดีวีดีซะที) แต่ก็ต้องท่องคำว่างานๆๆๆซ้ำไปซ้ำมาปลุกใจ พอมาถึงหมู่ตึกโซนซี นางจินก็ถึงกับงงเต็กหาหอเพื่อนไม่เจอเดินร้อนหัวแดงอยู่ครู่หนึ่งก่อนเซ็นต์เดินทางจะกลับมาเป็นปกติเข้าหอเพื่อนถูก ช่วงทำงานไม่มีสมาธิเลย ช่วยงานนิดหน่อยนอกจากนั้นก็อ่านนิตยาสารของเพื่อนอย่างเมามันส์ จากนั้นก็แบ่งส่วนที่ต้องรับผิดชอบในการพรีเซ็นต์เพื่อพูดในวันจันทร์ แล้วก็แยกย้ายกัน เอาหล่ะ...ช่วงนี้ไม่มีอะไรขอข้ามไปช่วงขึ้นรถเมล์กลับดีกว่า ทีแรกพอนั่งรถตู้จากม.มาเห็นถนนอีกฝากที่เป็นทางกลับบ้านติดแหงกแล้วก็แทบช็อคแต่ก็ปลอบใจตัวเองว่า เดี๋ยวมันคงไปได้เรื่อยๆ เลยขึ้นรถเมล์ที่ไหนได้ ติดโคตรๆ นั่ง 145 ปรับอากาศ จนหลับไปตื่นไปเกือบชั่วโมงครึ่ง...รถเมล์ดันมาเสียกลางทาง จากที่ต้องนั่งมาสบายๆ ตูเลยต้องมาลำบากขึ้นรถโนแอร์ ที่นังจินไม่รังเกียจที่มันไม่มีแอร์แต่รังเกียจที่คนเบียด บางคนก็ทำท่ารังเกียจตูที่มาเบียดอีก เชอะ ถ้าไม่ใช่ผู้ชายที่ใกล้เคียงกับเสป็คมีหวังสบถด่าออกไปแล้ว ตาสารกระเบือเอ๊ยยยยย ไม่อยากบอกว่าคุณพี่กระเป๋าที่แสนหวังดีบอกให้ผู้โดยสารตาดำๆอย่างอิฉันเก็บตั๋วรอ 145 คันต่อไปไม่ต้องเสียเงิน แต่คุณพี่คระ...รถติดเหมือนเอากาวตาช้างมาแปะรถติดถนนขนาดนั้น เที่ยงคืนหนูจะถึงบ้านไหมค่ะเนี่ย แล้สที่น่าแค้นและน่าดีใจไปพร้อมก็เห็นจะเป็นว่าพออิฉันขึ้นรถโนแอร์ จราจรก็ไม่ติดขัดอัดแน่นอีกเลย เจริญจริงๆ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...นั่งรถปรับอากาศไม่ดีเสมอไปจริงๆ January 20 ยังคิดถึง ฉันเชื่อเสมอว่า เวลาจะทำให้บางสิ่งบางอย่างลดน้อยลงไปได้ ฉันจึงเชื่อว่าเวลาจะทำให้ฉันไม่คิดถึงเธอได้ แต่ฉันคิดผิด สิ่งที่ฉันเขียนต่อไป บางคนที่อ่านอาจจะคิดว่าเราบ้าก็ได้ และถ้าคิดอย่างนั้นเราก็ไม่ว่าอะไร แต่อยากให้รู้ไว้ว่าคนเราน่ะไม่เหมือนกัน ชอบไม่ชอบ ชอบมากชอบน้อย เกลียดมากเกลียดน้อยต่างกัน จงอย่าคิดดูแคลนความชอบของคนอื่นที่แตกต่างจากตัวคุณ จะเริ่มแล้วนะคะ หลังจากที่เราดูคอนเสิร์ตทงบังไปเราคิดถึงทงบังมากๆ เป็นอาทิตย์เลยค่ะ มันไม่หายเลย ทรมานใจมาก อยากเจออีก อยากเห็นหน้าอีก อยากดูเขาเต้นอีก อยากฟังเสียงเพราะๆของเขาอีก ถึงจะไม่ร้องไห้แต่ก็ได้แต่ฟังเสียงของเขาเผื่อว่ามันจะช่วยทุเลาความคิดถึง ดูคลิปนู่นนี่ไม่ให้คิดถึง แต่ก็ยากมากๆจริงๆกับการหยุดหัวใจตัวเอง เพลง Remember ของทงบังเราฟังไม่ได้ เหมือนกับเพลง มีแต่คิดถึงของพี่เบิร์ด ธงไชย ที่สะกิดความรู้สึกคิดถึงที่เราพยายามฝังไว้ ฟังทีไรน้ำตาพาลจะไหลก็เลยไม่อยากฟัง ตอนนี้ดีขึ้นที่ฟังเพลง Rememberพอได้แล้ว แต่ยังฟังมีแต่คิดถึงไม่ได้ มันจะร้องไห้ แต่เมื่อวานนี้ดูรายการเจ็ดสีคอนเสิร์ตที่เอาภาพงานคอนทงบังมาอีก เราคิดว่าภาพนั้นคงปลุกความรู้สึกคิดถึงให้ประทุขึ้นมาอีกครั้ง ไม่อย่างนั้นเราคงไม่รู้สึกอย่างที่เรารู้สึกแบบนี้ เราต่อฟิคจบอย่างเร็วทั้งๆที่คิดว่าจะแต่งไม่จบภายในวันนั้น เราอ่านฟิคในบอร์ดหลายเรื่องแม้เรื่องเก่าก็เปิดมาอ่านใหม่ เราดูเอ็กซ์แมนและหวังลึกๆในใจว่าจะมีสมาชิกสักคนในวงมาออกรายการ เราโหลดซิงเกิลใหม่ของเขามาฟัง เราดูคลิปของเขา แต่ที่ทำไปทั้งหมดมันก็ยังดับหัวใจของเราไม่ได้ เป็นเอามากจริงๆ เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้มากๆ แต่ก็ยังจะรักทงบังต่อไป December 21 คิดถึง คราวก่อนก็เคยเป็นแบบนี้ครั้งนึง... แม้ว่าก่อนจะดูคอนเสิร์ตจะไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรมากมายขนาดที่ว่า ตอนที่ทำการบ้านภาษาญี่ปุ่นไม่สามารถเขียนได้ มือสั่นตลอด ช่วงบรรทัดแรกเป็นตัวกะยึกกะยือ แต่สิ่งที่เป็นเหมือนกันกับตอนที่ดูคอนเสิร์ตครั้งที่ทงบังชินกิมาแสดงที่ประเทศไทยครั้งแรก คือ... "เราคิดถึงเขา" ถึงจะผ่านมาได้เกือบห้าวันแล้ว แต่เราก็ยังคงรู้สึกห่วงหา อยากพบอยากเจออยู่ตลอด โดยเฉพาะวันแรกๆ นอกจากจะเจ็บคอแสนสาหัสแล้ว ทุกครั้งที่นั่งว่างๆ ขึ้นรถกลับบ้านต้องเอาเพลงของทงบังมาฟังเสียงให้หายคิดถึง ในไอพอดนาโนดูเอ็มวีได้ก็เอาเอ็มวีมาดูหน้าเขา อยากเจออีกครั้ง อยากฟังเสียงเขาอีกที อยากใกล้มากกว่านี้ เรายังจำได้ทุกวินาทีในงานคอนเสิร์ตวันนั้น ถึงเราจะได้ดูแค่วันเดียวแต่เราก็มีความสุข ถึงจุนซูที่เราชอบมากๆจะไม่ได้หยุดยืนอยู่หน้าบริเวณที่เรานั่ง แต่แค่นี้เราก็พอใจแล้ว เราพอใจและมีความสุขมาก อย่างน้อยถึงเราจะไม่อยู่ใกล้กว่าบัตรยืนแต่การที่ได้เข้ามาดูเขาก็ทำให้เราใกล้เขามากกว่าใครอืกหลายล้านคนบนโลกใบนี้ 20 กว่าเพลงที่ทั้งร้องและทั้งเต้นให้เราดู เกือบสองชั่วโมงครึ่งที่แคสสิโอเปียจากทั่วทุกสารทิศมารวมตัวกันและใช้เวลาร่วมกันกับเขา เป็นเสมือนหนึ่งหน้าความทรงจำที่ดีหน้าหนึ่งของสมุดบันทึกความจำในสมอง อยากบอกคำเดียวจากใจว่า เรามีความสุขมากๆจริงๆ กับ ยุนโฮ เป็นครั้งที่สองที่เราเห็นยุนโฮใกล้ ตอนที่ยุนโฮมายืนตรงลิฟต์หน้าโซน SE ทำให้เรานึกย้อนไปถึงคอนเสิร์ต Rising Sun เมื่อปีที่แล้ว ที่ยุนโฮร้องเพลง Magic Castle แล้วลิฟท์ก็เลื่อนตัวขึ้นมาให้โซน 1500 (บริเวณเดียวกับ 2500 ในคอนเสิร์ต O) ได้เห็นยุนโฮชัดๆ ยุนโฮโบกมือชูนิ้วโป้งให้พวกเรา ยิ้มให้พวกเรา แถมมองมาโซนเราบ่อยๆ ปลิ้มใจมากๆเลย ต้องขอโทษด้วยที่เราชอบมากกว่านี้ไม่ได้ เพราะเราปักใจไว้ที่จุนซูซะแล้ว แต่เราก็ประทับใจมากจริงๆที่ยุนโฮเดินมาทางเราบ่อยๆ นอกจากยุนโฮจะเต้นได้เยี่ยมเหมือนเคย เพลง Spoke Man ที่เป็นเพลงโซโล่ก็สนุกมาก โยกจนหัวกับแขนจะหลุด ขอโทษด้วยที่แร็บไม่ทันเลย แต่มันยอดเยี่ยมมากจริงๆ กับแจจุง แจจุงเองก็เป็นคนที่เดินผ่านมาทางเราบ่อยๆอยู่เหมือนกัน แต่ส่วนใหญ่จะเลี้ยวมาทางเดินตรงกลาง แต่เราก็เห็นแจจุงบ่อยๆ เรายังจำความสวยของแจจุงในวันที่ 14 ตุลาคมได้อย่างแม่นยำ และแจจุงก็ยังคงเปล่งประกายเช่นเคยในคอนเสิร์ตนี้ จะว่าไปแจจุงคงจะน้อยใจอยู่ไหมว่าทำไมแฟนคลับหลายๆคนถึงบอกว่าแจจุงสวย แต่เราคิดว่าความงามของแจจุงเป็นความงามที่แตกต่างจากของทั้งห้าคน หากเราจำกัดความสวยงามด้วยคำว่าหล่อแล้ว เราไม่อาจจะใช้คำว่าหล่อกับแจจุงได้ เพราะความสวยงามของทั้งสองคนแตกต่างกันจะให้จำกัดความด้วยคำๆเดียวกันนั้นไม่ได้ ยิ่งถ้าใครมาเห็นด้วยตาก็ต้องพูดเหมือนกันว่า แจจุงสวยจริงๆ เสียงเพราะมาก เพลง Crying ถึงเราจะไม่รู้ความหมายแต่คงเป็นเพลงเศร้าที่ฟังแล้วให้ความรู้สึกทรมานได้ไม่ยาก กับชางมิน ก่อนอื่นเราต้องบอกว่าน้อยใจ...ก็ชางมินไม่ผ่านมาทางเราเลย ได้ชื่นชมความหล่อของชางมินตอนท้ายที่วิ่งรอบเวทีเท่านั้นเอง ทำไมต้องหวงความหล่อขนาดนั้นด้วย ไม่มาให้ชื่นชมเลย หรือว่าจะเขิน...มั่นใจหน่อยสิชางมิน ไม่มีใครจะหล่อเกินชางมินได้เลยนะ ได้ข่าวว่าชางมินลดน้ำหนักลงมาเกือบเจ็ดกิโลซึ่งก็นับว่าเยอาะมากจริงๆและนั่นก็ทำให้เราสังเกตเห็นว่าชางมินผอมลง แถมผมสั้นแบบนี้เหมาะกับชางมินมากถึงมากที่สุดแล้ว ยังจำช่วงอัลบั้มแรกและอัลบั้มที่สองได้ ชางมินผมสั้นเนี่ยหล่อทีสุดเลย ตอนโซโล่ชางมินน่ารักมากเสียที่ชางมินน่าจะเดินลงมาหาแคสสิโอเปียบ้าง เสียงของชางมินเพราะมากถึงมากที่สุด ฟังเสียงในซีดี ในไอพอด สู้เสียงจริงๆไม่ได้เลย เสียงจริงๆของชางมินเพราะมากๆ แถมตัวจริงชางมินหล่อกว่าในรูปเยอาะแยะ สมชื่อ เชวคัง ชางมิน(ชางมิน..สุดยอด) ของเธอจริงๆ กับยูชอน ที่เราจะขอเรียกนิคเนมที่เราเรียกเล่นกับเพื่อนๆว่าพี่มิค พี่มิคเนี่ยเรียกได้ว่าจะมาประจำถิ่นที่หน้าโซนเราเลยก็ว่าได้ เด(แจน)ที่นั่งข้างๆเลยทึ่งแขนและกรี๊ดกระจาย กับความหล่อแบบคุณชายสุดขั้วของพี่มิค พี่มิคร้องเพลงเพราะมากๆ เสียงของพี่มิคจะโทนทุ้ม(บาิริโทน เบส) แน่นอนว่าเข้ากับเสียงของเซีย(หุหุ) กลางต่ำของพี่มิค กับกลางสูงของเซีย แต่วินาทีแรกที่เราเห็นพี่มิคชัดๆเนี่ยแทบอยากตะโกนว่า "ปาร์คยูชอน คุณทำผมทรงอะไรออกมา" ไอ้ม้าเป๋แบบนี้เด็กแซบแถวบ้านตรูทำประจำ แต่กับเด็กแซบมันอุบาทว์มากไม่รู้ทำไมพี่มิคทำมันถึงหล่อ นึกถึงที่ทุกๆคนเคยพูดไว้ในรายการ Radio Star ใน DVD All About TVXQ! 2 ว่าพี่มิคเขาจะมีลุคที่ดูหล่อแบบผู้ดี (มาดคุณชายรวยๆ) ซึ่งถ้าเห็นตัวจริงแล้วก็จริงอย่างแรง ทั้งๆที่การแต่งกายของพี่แกไม่ได้ดูรวยเลย แค่เสื้อยืดธรรมดา แต่ดูมีราคาเหมือนเสื้อยืดแบรนด์เนมไปได้ได้ยังไงก็ไม่รู้ สงสัยเพราะไอ้ออร่าแบบคุณชายนี่แหละ อ้อเกือบลืมไอ้ชุดโชว์นมไก่ ที่ทำให้เห็นความขาว...เล่นเอาเหล่าแคสเกือบจะเลือดพุ่ง ... แบบนี้มันน่าจะถอดไปเลยดีกว่าไหม? กับจุนซู คนสุดท้ายที่เราจะขอพูดถึง สงสัยเพราะงานคอนเสิร์ตวันแรกจุนซูคงจะมายืนทางนี้บ่อยมากแล้วก็เลยเปลี่ยนตำแหน่ง แต่ถึงยังไงจุนซูก็เดินผ่านและขับรถเครื่องบินผ่านบ่อยมากๆ ทำให้เราเห็นความขาวอมชมพูของจุนซู ไม่รู้สินะเราจะตัวของจุนซูเป็นสีอมชมพูตลอดเลย ที่อดที่จะไม่พูดไม่ได้คือ โซโล่เพลง My Page ที่เราต้องถ่อมาดูเพื่อสิ่งนี้ จุนซูเซ็กซี่มากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และเพราะความที่จุนซูไม่เคยเซ็กซี่มาก่อนเนี่ยแหละคือเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ทำให้เราหลงรักผู้ชายคนนี้ จุนซูทำอะไรใหม่ๆเสมอ และทำทุกอย่างได้ดีทั้ง ร้อง เต้น และรั่ว เพลงช้าทุกเพลงพลังเสียงของจุนซูไม่แพ้ใคร โดยเฉพาะ Timeless เราตะโกนชื่อจุนซูเสียงดังบอกทุกสิ่งทุกอย่างทั้งความชอบ และอยากให้กำลังใจ มันเป็นเพลงที่เพราะมาก เต้นแน่นอนว่าในโซโล่จุนซูเต้นได้สุดยอด...เอสไลน์ของจุนซูยังติดตาอยู่เลย เพลงเต้นอื่นๆของจุนซูก็เหมือนกัน และอีกอย่างคือ รั่ว...ในเพลง Hug ที่ทุกคนร้อง Go Junsu ให้จุนซูเต้น...น่ารักมากเลยนะรู้รึเปล่า? นอกจากนี้ยังมีเพลงหนึ่งที่เราจะไม่ลืม เพลง I belive กับ Fan Cheer ที่ตะโกนสลับกับ ทงบัง แน่นอนว่าเพลงอื่นก็มีแต่เพลงนี้มันดังและชัดเจนมาก เราเห็นพี่มิคยืนน้ำตาคลอ กลัวแทบแย่ว่าพี่มิคจะร้องไห้ ไม่แน่ใจว่าเพลงนี้ใช่รึเปล่านะที่ช่วงจะเรามองเห็นพี่มิคพูดว่า I love You กับ แคสสิโอเปีย เราอยากบอกเหมือนกันว่าเราก็รักพี่มิคมากๆเช่นกัน โค้ด Fan Cheer วันที่ 16 คือ ตอนาจิมา แปลว่า อย่าจากไปนะ แน่นอนว่ามันไม่ใช่การรั้งตัวเอาไว้ให้มีตัวตนอยู่กับเรา เรารู้ว่าเราเป็นแฟนคลับหรือแคสสิโอเปียในประเทศเล็กๆ แต่มันคือคำขอร้องว่า อย่าให้พวกเขาต้องจากเราไปตลอดกาล อย่าออกไปจากใจเรา อย่าได้เอาความทรงจำดีๆในวันนี้ออกไปจากใจของเขา ขอให้อย่าลืมพวกเรา และกลับมาอีกครั้ง ตอนาจิมา ทงบังชินกิ แม้ว่าตัวของเธอจะไปแล้ว แต่ฉันยังปรารถนาที่จะพบเธออีกครั้ง อยากเจอเธออีก ตอนาจิมา ทงบังชินกิ แม้ว่าตัวเธอจะอยู่ไกลแค่ไหน แต่ฉันยังปรารถนาให้เธอไม่มีวันลืม อยากให้เธอจดจำวันนั้นไว้ ตอนาจิมา ทงบังชินกิ แม้ว่าตัวเธอจะไปอยู่แห่งหนใด แต่ฉันยังปรารถนาที่จะพบเธออีก อยากให้เธอกลับมาหาเรา ฉันเชื่อว่า จะต้องได้พบกับเขาอีกอย่างแน่นอน หวังให้ทงบังชินกิ ตัวฉัน และแคสสิโอเปียแข็งแรงพอที่จะได้พบกับเขาอีกครั้ง 'Cause You're my MIRACLE. |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
