มันจำเป็นจริงๆ...
ทั้งๆที่คิดว่าจะลืม...ทั้งๆที่คิดว่าไม่ควรที่จะต้องจดจำ ทั้งๆที่เป็นเรื่องที่ไม่ควรที่จะพูด
แต่...ถ้าฉันไม่พูดในวันนี้ฉันต้องตายแน่ๆ ตายเพราะความอึดอัดเพราะน้ำตาเดือดระอุอยู่ในอกจนพองบวม
มันเจ็บปวดเสียจนแทบจะระเบิดออกมา ทั้งควา่มเศร้าและความแค้น

สิ่งที่ฉันจะเล่า...บางคนคงคิดว่ามันไร้สาระ
แต่สำหรับฉัน ความรักคือสาระที่ไม่มีสาระ ความรักก็คือความรัก
ไม่ว่าจะเกิดกับใคร ไม่ว่าจะรูปแบบไหน(หากต้องการสาระปิดซะแล้วไปหาจากที่อื่น)

เล่าดีกว่า


สามปีก่อนที่ซุปเปอร์จูเนียร์มาที่ประเทศไทยครั้งแรกตอนนั้นฉันรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง
คนที่ฉันจำได้แม่นยำแม้เพียงมองผ่าน "คิมคิบอม" แห่งซุปเปอร์จูเนียร์ เพราะรอยยิ้มที่สวยงามและอบอุ่น
เพลง Miracle ที่อัดแน่นไปด้วยความฝันและปรารถนา
แต่ทว่ามันก็เป็นเพียงแค่สายลมเย็นที่พัดมาให้ชื่นใจชั่วครั้ง
เป็นเวลานานกว่าฉันจะพบเธอที่MV Show Me Your Love ฉันก็เริ่มมองเห็นคนอื่น และเมื่อฉันดูเอ็มวีมิราเคิลอย่างจริงจัง เพลงยู และเพลงอื่นๆตามมา
บางครั้งฉันดูคลิปของเธอสลับกับคลิปของทงบังเวลาที่ฉันไม่มีอะไรจะดูด้วยนะ
ซึ่งเธอก็มอบอะไรหลายๆอย่างให้ฉันทั้งความรู้และความสนุกสนาน เธอทำให้ฉันยิ้ม หัวเราะ และประทับใจ
แม้เธอไม่ใช่ที่หนึ่งแต่เธอก็พิเศษกว่าใคร และมันก็ทำให้ฉันรักเธอ
แต่...เพราะความรักต้องมีเพียงหนึ่ง เพราะหัวใจเพื่อเบอร์หนึ่งมันถึงไม่พอที่ฉันจะเสียทุกสิ่งให้เธอได้
ขอโทษ...ฉันเสียใจ
ฉันคงมีเพียงคำขอโทษ และน้ำตา ฉันทำไม่ได้จริงๆ และมันคงเป็นไปไม่ได้...ไม่มีทางเป็นไปได้
เพราะฉันไม่เชื่อปาฏิหารย์ ฉันเชื่อแต่ความเป็นจริงและสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของฉัน
โชคดีจริงๆที่หัวใจฉันยังคงเจ็บ เพราะฉันทำไม่ได้...และมันทำให้ฉันรู้ว่าฉันรักเธอ และทำให้ฉันรู้ว่าฉันรักเธอไม่ได้
ตอนนี้ฉันจึงโกรธ...เจ็บหนักจนอยากเกลียด ฉันทนมองรอยยิ้มของเธอไม่ได้เหมือนเดิมอีกแล้ว
เพราะมันตอกย้ำให้ฉันเจ็บปวด และเมื่อฉันเจ็บฉันจึงเกลียดเธอ

ต่อไปนี้ฉันจะพยายามอย่างหนักเพื่อคนๆเดียว ที่หนึ่งของฉัน
และฉันจะไม่ทำอีกแล้วไม่ทำเพื่อเธอแล้ว...เพราะฉันรักได้แค่ที่หนึ่งที่เดียว

ปล. เราจองบัตรคอนซูจูรอบแรกไม่ได้เลยค่ะ...เสียใจมาก...เสียใจจนอยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออกมันเลยเจ็บปวดค่ะ
โกรธคนที่จองได้ โกรธบริษัทผู้จัด โกรธตัวเอง โกรธทุกคนและทุกอย่าง เช่นเดียวกับความเสียใจ
ให้เปิดอีกรอบฉันคงทำใจไปดูไม่ได้จริงๆ...เสียใจมากๆค่ะ...เสียใจจนเพี้ยนไปเลยค่ะ ไม่รู้เพราะกรรมหรือความทุ่มเทที่ไม่พอของฉันก็ไม่ทราบสิคะ
รู้แต่ตอนนี้ฉันมองดูเอสเจด้วยรอยยิ้มไม่ได้อีกแล้วค่ะ...