| chuka[มิบุ]'s profilePANIC ROOM:ห้องเก็บของขอ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
April 06 Happy Birthday to Meตั้งใจว่าจะเขียนบล๊อควันที่ 5 คั่นก่อนจะเขียนบล๊อคนี้ แต่เห็นทีคนจะทำไม่ได้เพราะเวลาก็ล่วงเลยเอาป่านนี้แล้ว
พร้อมทั้งแผนพรุ่งนี้ที่ป่าป๊า(พ่อ)ต้องลากเราจากเตียงไปใส่บาตร [T^T ใจจริงอยากตื่นสาย] แล้ว ยังต้องไปลุยงานหนังสือที่มีคนเป็นเบือเพราะพรุ่งนี้มันวันหยุดราชการด้วยนี่ จริงไหม? ยังไงคงจะตกแต่งอะไรมากไม่ได้ พิมพ์ พิมพ์ พิมพ์ แปะ ได้แค่นี้เท่านั้น
Happy Birthday to Me
ฉลองครบรอบวันเกิดปีที่ 19 ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ราบรื่น และ มีความสุข ดังที่เราปรารถนา
ถึงคุณยูโกะจะพูดไว้ในเล่ม 4 ว่า หวังอะไรแล้วเป็นไปไม่ได้ดังหัวคือมนุษย์ แต่เราก็ยังหวังที่จะสมปรารถนา
และขอให้เป็นอีกปีที่แข็งแรง สมบูรณ์ ผ่านพ้นปัญหาด้วยดี ไม่มีภัยหรือศัตรู
ขอให้พบเจอกับมิตรแท้ ขอให้เจอคนดีๆ ขอให้เป็นที่รักของทุกคน
ขอให้มีสติ เสมอๆ ขอให้แข็งแกร่ง และประสบความสำเร็จ
ขอโทษที่ขอเยอาะ แต่อยากจะขออะไรเพื่อตัวเองบ้าง ใครหลงเข้ามาช่วยเขียนคำว่าสุขสันต์วันเกิดก่อนออกไปด้วย แล้วเราจะจำไว้
ขอบคุณเมย์ที่ไม่ลืมวันเกิดเราแล้วโพสสุขสันต์วันเกิดในเอ็นทรี่ของฮยอคแจ ขอบคุณจริงๆที่ไม่ลืมวันเกิด และไม่ลืมเรา คราวหลังถ้าไปที่สเปซอีกจะไม่ทำตัวเป็นผีแล้วจะเมนท์ให้นะ สู้ๆทั้งเรื่องงานและทุกๆเรื่องจ้ะ
แล้วปีนี้ ขอรักดงบังชินกิ รักซุปเปอร์จูเนียร์ ตามล่าหาแฝดซอลกงซันชี่ ลีดงอุกต่อไป
19 ขวบ น่าจะดีกว่า และเป็นผู้ใหญ่กว่าเดิมนะเรา แต่อย่างนั้นใจจริงก็อยากเป็นเด็กอยู่ดี
เพราะอย่างนี้จะชอบสับสนอายุ ถ้าจู่ๆเราบอกว่า 17 คือเราสับสน ไม่ได้มีเจตนาโกงอายุนะ เราพูดจริง จริงจังนะเนี่ย
เอาเป็นว่าพอดีกว่า แค่นิดเดียวพิมพ์ซะยาว ขอสุขสันต์วันเกิดอีกครั้งก่อนไปนอน
แล้วเจอกันนะ April 04 HBD Eunhyuk Lee Hyukjae
Happy Bithday Lee Hyukjae ขอให้มีความสุข สุขภาพแข็งแรง ไปตลอดปีเลยนะคะ ร้องเพลงเพราะๆ เต้นให้แฟนๆดูตลอดไป จะว่าไปฮยอคแจ มีวันเกิดก่อนเราสองวัน ก็เลยจำได้ ขอรีบมาโพสก่อนไปนอนเนี่ย...ฮาฮา เซงิลซุกฮา ฮัมนีดา-- เซงิลซุกฮา ฮั๊มนีดา~ "เอินฮยอค" ซารังฮานึล ชี... เซงิลซุกฮา ฮัมนิดา........ April 03 Korean Boom ตอน ฟังตามชาวบ้านมิบุสนใจฟังเพลงเกาหลีมากขึ้นนอกจากดงบังชินกิกับซุปเปอร์จูเนียร์ หลังจากที่มิบุต้องเข้าเว็บดาราเกาหลีอย่างป๊อบคอร์น หรือ ปิงบุ๊คไปอัพเดตข่าวของ ท่านเทพและเหล่าลิง เห็นลิ้งค์ผ่านตาอยู่ทุกวันเลยขอกดโหลดดูบ้าง ก็เพราะดีค่ะ บางเพลงก็มีจุดขายอื่นที่ทำให้เราสนใจเพลงนั้นๆได้ภายหลัง อย่างเช่น Grace ของ Lee Soo Young ที่อีจุนกิมาเล่น เป็นต้น ที่ดูเพราะเอ็มวี แต่เราจะเช็คกระแสของเพลงก่อนนะ ถ้าคนที่เคยฟังว่าเพราะก็จะไปหาMV ใน Youtube มาดู ถ้าดู+ฟังแล้วเพราะ ถึงจะโหลดมา
แต่เพลงพวกนี้เราฟังนานแล้ว(ก่อนหน้านี้ราวๆ 2-3 อาทิตย์) แต่เพิ่งมาโหลด เพราะตอนนั้นมันไม่ค่อยโดน แต่ตอนนี้คิดถึงเลยโหลดมาซะหน่อย ที่บอกไม่โดนอย่าคิดว่าไม่เพราะนะ แต่แนวบอยแบนด์แบบนี้ มันเหมือนดงบังชินกิกับซุปเปอร์จูเนียร์ไง แล้วพอฟังก็ไม่ได้ปิ๊งปั๊งเกิดความรู้สึก รัก หรือ ชอบเหมือนกับดงบังชินกิ เหมือนบางคนที่เขาชอบทุกวงค่ะ แต่ว่าเพลงของเขาเพราะดีด้วยนะ
1.In Your Hand - Xing
เพลงนี้มี 2 Version คือ ปกติร้องกัน 4 คนเป็นภาษาเกาหลี และ ร้องเดี่ยวเป็นภาษาอังกฤษ โดยนักร้องนำชื่อเควิน ซึ่งอายุยังน้อย แค่ 15 เท่านั้น อยากบอกว่าวงนี้เด็กจังเลย แก่สุดเนี่ยอายุเท่าเราเลยนอกนั้นก็ยังเด็กอยู่ ยังไงก็ดูภาพประกอบได้นะจ้ะ ส่วนเพลงเนี่ยของเขาก็มีคุณภาพ โดยเฉพาะเวอร์ชั่นของน้องเควินที่ร้องภาษาอังกฤษได้ชัด สมกับที่น้องเขาอยู่อเมริกามา อยากรู้ว่าคนไหนคือน้องเควิน ไม่ต้องเดาค่ะ ดูภาพเดี่ยวได้เลยข้างล่างนะค่ะ
เป็นไงบ้างคะ เห็นหน้าน้องเขาเกิดหวั่นไหวบ้างรึเปล่า มิบุไหวแล้วคะแต่แค่เบาะๆเท่านั้น^^ ไปโหลดได้เลยนะค่ะทั้ง Version ปกติ และ Version น้องเควินร้องภาษาอังกฤษ 2. Crash(Crazy in Love) - Battle
ขอเท้าความสักนิดว่า Battle เป็นกลุ่มที่สมาชิกบอยแบนด์รุ่นเก๋าอย่างวงชินฮวาคัดเลือกสมาชิกที่มีความสามารถและหน้าตาดีมารวมกันเป็นวงใหม่ จึงได้มาอย่างที่เห็น แต่ละคนก็หน้าตาดีนะแต่ไม่เข้าใจว่า MV ทำไมมันถึงมืดเยี่ยงนั้น...มองเห็นหน้าไม่ชัดเลยอ่า... แต่เพลงCrash(Crazy In Love) จังหวะมันชวนเต้นมาก ต้องเต้นแรงๆด้วยเพราะเพลงมันส์สุดๆ แต่ฟังไปฟังไป รู้สึกว่าเพลงนี้จะสไตล์ชินฮวานะเราว่า เอาหละ เชิญไปฟัง Battle-Crash(Crazy In Love) ได้ ณ บัดนาว ยังไงถ้าฟังแล้วชอบก็อย่าลืมอุดหนุนของจริงนะจ๊ะ สนับสนุนหนุ่มๆเขาหน่อยเนอาะ จะได้มีกำลังใจทำงานไง ขอให้ฟังเพลงอย่างมีความสุขนะคะ 19 Sai...ฉันเกลียดตัวฉันที่อายุ 19ในบรรดา 3 Category มี Music Box นี่แหละที่เราเขียนน้อยที่สุด เราเลยกลัวว่ามันจะน้อยใจเลยต้องมานั่งเขียนเนี่ยแหละ
จะว่าไปแล้วจะมีใครรู้จักรูปที่เรากำลังตั้งอยู่ตอนนี้ทั้งที่โชว์เป็น Slide และ Avatar ว่าเป็นรูปอะไร แล้วเพลงที่เราเปิดอยู่เป็นเพลงอะไร
แล้วจะมีใครที่รู้จักเรื่อง XXXโฮลิค บ้างนะ ถ้ารู้จักรูปพวกนั้นก็มาจากเรื่องนี้แหละค่ะ^^
XXXโฮลิค คือการ์ตูน(Manga)ที่วาดและแต่งเรื่องโดยกลุ่มนักเขียน CLAMP(อ่านว่า แคลมป์) เป็นเรื่องราวของร้านที่ทำให้ทุกคนสมปรารถนา โดยลูกค้าจะต้องจ่ายค่าตอบแทนเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อกับคำขอของลูกค้า แล้วเรื่องนี้ก็เป็นการ์ตูนที่เราชอบสุดๆในตอนนี้ เพราะเป็นการ์ตูนของแคลมป์ แถม...มันยังชวนจิ้น(Y)ได้อีกด้วย หุหุหุ
และการ์ตูนเรื่องนี้ก็มีอนิเมออกมาด้วย เราเลยไปหามาดูจากYoutube แล้วก็ได้ฟังเพลงเปิดเรื่องหรือOpening Track เพลงนี้
19 Sai ของ Suka Shikao
มิบุได้ยินครั้งแรกก็ชอบเลย เพลงนี้มันออกจะร๊อคนิดๆ มิบุชอบเพลงที่บีทหนักๆหน่อยอย่างเพลงเนี๊ยะ ใช่เลยค่ะ อีกอย่างเนื้อเพลงก็ฟังแล้วสะดุดหู ชวนให้เราคิด
โดยเฉพาะท่อนฮุค "ผมเกลียดอายุสิบเก้าของผมมากๆ" ที่ร้องย้ำบ่อยๆ จนมิบุนึกถามตัวเองในใจ(เพราะไม่รู้จะไปถามใคร) ว่ามันจะเกลียดอายุ19ไปทำไมกันน๊า แต่ถึงมิบุจะไม่รู้คำแปลทั้งหมดแต่ฟังแล้วมันก็เข้ากับเรื่องที่ดูมัวๆมึนๆได้ดีนะคะ
ถ้าสนใจละก็ เชิญโหลดได้เลยค่ะ http://www.mediafire.com/?b1zuyjyw1z2
April 02 [DBSK-SF]Fool Me แกล้งรัก...กันสักวันTitle: Fool Me แกล้งรัก...กันสักวัน
Category: Romance [Boylove] Paring: Yunho-DBSK/Jaejoong-DBSK Rate: G: กุ๊กกิ๊กน่ารักหวานแหวว ไม่มีฉากร่วมเพศ คำหยาบคาย และความรุนแรง Talking: ไปโพสที่ Aphotic โดยลืมโพสที่นี่...นึกขึ้นมาได้ก็อยากตีอกชกตัวให้สาแก่ใจ เพราะฟิคเรื่องนี้แต่งขึ้นมาเพื่อ April Fool โดยเฉพาะ แต่เพราะมิบุไม่สามารถแต่งฟิครั่วๆได้มันเลยกลาบเป็นฟิคเยี่ยงนี้ แต่งโดยมีเวลาแค่ 1 วัน มันเลยเน่ามากมายเพราะรีบโคตรจะให้อยู่ใน April Fool พอดี ก็ถ้าไม่โพสวันนั้นจะมีความหมายอะไรล่ะ(แล้วทามมายตรูโพสที่นี่ไม่ทันฟร้า T^T) Warning: SF หรือ Short Fiction คือ เรื่องแต่งที่มีความยาวไม่เกิน 3-5 ตอน และ "เรื่องแต่ง" เรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ Boylove ที่แสดงถึงความสัมพันธ์ระหว่างเพศชายด้วยกัน หากรับไม่ได้ก็ไม่ควรอ่านนะคะ อนึ่ง ฟิคนี้เป็นเรื่องแต่งเพื่อความสนุกสนาน จงอย่าได้คิดเป็นอื่นที่มากกว่าความสนุกสนานอย่างไร ก็บอกแล้วว่านี่คือเรื่องแต่งไม่ใช่เรื่องจริง
ที่รูปปั้นแมวหน้าสถานนีรถไฟ เช้าวันที่ 1 เมษายน คุณจะเห็นผู้หญิง เอ้ย! ผู้ชายคนหนึ่งกำลังคอยใครสักคนอยู่ สักครู่คิ้วดำสวยที่ขมวดเข้าเป็นปมกลางหน้าผากบนใบหน้าเรียวสวยก็คลายออก แววตาของเขาแม้จะคลายกังวล เมื่อเห็นชายร่างสูงเดินตรงเข้ามาหา แต่แก้มคนหน้าสวยกลับพองลมสะบัดหน้าหนีใบหน้าหล่อเหลาของคนที่มาสายไป 30 นาที “ยุนโฮ...นายช้ามากเลยนะ” “ขอโทษนะแจจุง...ฉันทำงานพิเศษติดกันหลายวันแทบไม่ได้พักผ่อน พอได้นอนก็เลยนอนเพลินไปหน่อย” ยุนโฮยิ้มแหยๆ เกาหัวแกรกๆเป็นการยอมรับผิด ซึ่งแจจุงก็เห็นใจอยู่ว่ายุนโฮเหนื่อย โทรคุยกันเมื่อวานเขาก็บอกให้ยุนโฮพักผ่อน แต่เจ้าตัวกลับชวนเขาไปเที่ยวเอง อีกอย่างยุนโฮไม่เคยมาสายสักครั้งเขาถึงรู้สึกเป็นห่วงกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับยุนโฮ “ก็ได้...” แจจุงเดินเชิดหน้าเดินนำยุนโฮเข้าสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินไป “...แต่ในฐานะที่นายมาสายนะ...นายต้องเป็นคนเลี้ยงนะ...” แจจุงหันหน้ามาบอก ยุนโฮยิ้มกว้างตอบ “เอาอย่างนี้ดีกว่า...วันนี้เราจะเล่นเป็นแฟนกัน 1 วัน ฉันจะดูและเทคแคร์ตามใจนายทุกอย่าง ดีไหมล่ะ” แจจุงเบิกตากว้าง “เป็นแฟนเหรอ?...นายนึกอะไรของนายเนี่ยยุนโฮ” “ก็วันนี้วันเอพริลฟูล วันแห่งการโกหกไม่ใช่เหรอ เรามาเล่นอะไรให้เหมาะกับเทศกาลเถอาะ นะ” “ก็ได้” แจจุงตอบรับอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นัก ไม่รู้ว่ายุนโฮจะมาไม้ไหนกันแน่จู่ๆก็มาเล่นอะไรแบบนี้ แต่ยุนโฮบอกว่าจะเทคแคร์เขาแสดงว่าวันนี้แจจุงไม่ต้องจ่าย อย่างนี้ก็ดีเหมือนกันนะ
ยุนโฮและแจจุงเดินทางมาถึงสวนสนุกตอนสายๆ นักท่องเที่ยวเริ่มทยอยเข้ามาบ้างแล้ว ทั้งสองคนซื้อบัตร แล้วเดินผ่านประตูเข้าไป “ยุนโฮ...ถามอะไรหน่อยสิ” แจจุงที่เดินตามมาถามขึ้น “อะไรเหรอ” “ฉันอยากรู้ว่า...นายจะจับมือฉันทำไม” แจจุงถามพร้อมยกมือข้างที่ถูกยุนโฮโบกตรงหน้ายุนโฮไปมา ยุนโฮหัวเราะ “ก็วันนี้เราเป็นแฟนกันนี่...จับมือกันไม่ผิดซะหน่อย...นายเขินเหรอ” “ไม่ได้เขิน...แต่สงสัยเฉยๆ” ท่าทางกลบเกลื่อนของแจจุงอาจได้ผลกว่านี้ถ้าใบหน้าขาวเนียนไม่ขึ้นสีเรื่อๆ อาการหลบตาไม่มองแบบนี้ ยุนโฮที่สนิทกับแจจุงมานานรู้ดีว่าเขิน แต่ยุนโฮก็ไม่คิดจะใส่ใจ เขายังจับข้อมือของแจจุงและเดินนำต่อไป ส่วนแจจุงที่เริ่มสงบจิตลงได้ก็ขืนมือเปลี่ยนมาจับมือแทน
...........สรุปว่าเขินทั้งคู่..........
หลังจากที่เดินจูงมือกันสักพักยุนโฮก็ให้แจจุงเลือกเครื่องเล่น แล้วทั้งสองก็เดินไปขึ้นThunder Railways รถไฟเหาะความเร็วสูง ตีลังกา 25 ตลบ ต่อด้วย Free Fall กระเช้าที่จะยกผู้เล่นขึ้นสูงเหนือพื้นประมาณตึก 10ชั้น แล้วปล่อยลงมาตามแรงโน้มถ่วงของโลก ตามด้วย Space Mountain รถไฟเหาะที่อยู่ในห้องมืดๆประหนึ่งโดยสารรถด่วนอวกาศ แค่นี้ยังไม่พอ ทั้งสองคนยังต่อด้วย Squid Mama เครื่องเล่นที่จำลองมาจากหมึกยักษ์ที่มีกระเช้าติดอยู่ปลายหนวด ยกผู้เล่นที่นั่งอยู่ในกระเช้าขึ้นลง แล้วเหวี่ยงไปเหวี่ยงมา Amazons เครื่องเล่นล่องแก่งขนาดสองคนที่จะส่งผู้เล่นไปตามทางที่ประดับประดาเหมือนป่าอเมซอนและฝ่าฝันกับกระแสน้ำเชี่ยวกราด Tornados เครื่องเล่นที่ยกผู้เล่นขึ้นสูงแล้วหมุนที่นั่งผู้เล่นตีลังกากลับไปกลับมาพร้อมยกผู้เล่นขึ้นลง Crazy Bus เครื่องเล่นที่จำลองรถบัสที่เหวี่ยงผู้โดยสายขึ้นลงแล้วเหวี่ยงไปเหวี่ยงมา และ Viking เรือไวกิ้งที่ทุกคนรู้จักกันดี
“นายไม่เหนื่อยเหรอแจจุง” ยุนโฮยืนหน้าซีดเพราะต้องเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวติดๆกันโดยไม่มีการพัก โชคดีที่เขาไม่อาเจียนออกมาเสียก่อน น่าแปลกที่แจจุงดูสบายๆกว่าที่คิด คนสวยจอมแสบเนี่ยแหละที่ลากเขาไปเล่นเครื่องนู้นเครื่องนี้ไม่หยุด แจจุงยิ้มบาง “ฉันไม่เป็นไรหรอก อยากจะไปต่อบันจี้จัมป์อีกรอบด้วยซ้ำกลัวแต่ว่านายจะเอาอาหารเช้าที่กินไปแล้วออกมาให้ฉันดูซะก่อน นั่งนี่ก่อนละกันนะยุนโฮ...” แจจุงดันหลังให้ยุนโฮนั่งลงที่ม้านั่ง แล้วก็วิ่งไปที่ซุ้มขายของเล็กๆ แล้วซื้อน้ำมา 2 กระป๋อง ส่งให้ยุนโฮกระป๋องนึง “ดื่มน้ำซะจะได้สดชื่น” แจจุงยิ้มจริงๆเขาก็ผิดเอง เขาชอบเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวตั้งแต่เด็กแล้ว เล่นติดกันหลายๆรอบแจจุงก็ยังสบายๆ แต่อย่างยุนโฮคงไม่ชินเท่าไหร่ (แจจุงจ๊ะ....คนแต่งเขียนเองยังเวียนหัวแทนนายหมีเลย/มิบุ) “ขอบใจนะยุนโฮ” แจจุงพูดขึ้น หลังจากพวกเขาทั้งคู่พักดื่มน้ำครู่หนึ่ง “ขอบใจอะไรล่ะแจจุง...ฉันต้องขอบใจนายมากกว่าที่ซื้อน้ำมาให้” “ก็ฉันฝันไว้ว่า...ถ้ามีแฟนจะพามาเล่นเครื่องเล่นด้วยกันแบบนี้...วันนี้เราเป็นแฟนกันใช่ม๊ะ...ก็เหมือนนายทำให้ฝันของฉันเป็นจริงแล้วไง” แจจุงพูดพร้อมลุกขึ้นยืน เขาปากระป๋องเปล่าในมือเข้าไปในถังขยะอย่างสวยงาม แล้วหันมาพูดต่อ “แต่ถ้าเล่นต่อๆกันแบบนี้แฟนต้องขอเลิกกับฉันแน่ๆเลย” “ไม่หรอก” ยุนโฮพูดสิ่งที่อยู่ในส่วนลึกในใจโดยไม่คิด...รู้ตัวอีกทีก็พูดออกไปแล้ว “ห๊า!?” “ฉันบอกแล้วว่าจะเป็นแฟนกันหนึ่งวันก็ต้องหนึ่งวัน...ฉันไม่เลิกกับนายกลางคันหรอก” ยุนโฮว่ายิ้มๆกลบเกลื่อนอย่างแนบเนียน ปากระป๋องเปล่าของตนลงถังขยะไปบ้าง ก่อนเดินนำไปอีกทาง โดยไม่เห็นแจจุงที่กำลังยิ้มกว้าง
เวลาเที่ยงวันยุนโฮกับแจจุงรวมถึงนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ ก็พากันไปพักทานอาหารเที่ยง ทั้งสองคนนี้ใช้เวลาดูแผนที่ไปด้วยว่าจะไปทำอะไรต่อ หลังทานอาหารเที่ยงเรียบร้อยยุนโฮก็ขอเลือกเครื่องเล่นเบาๆบ้าง อย่างรถไฟรอบสวนสนุก แข่งรถ เรือบั๊มป์ ทั้งสองคนเดินมาจนถึงบ้านผีสิงที่ยุนโฮเดินเข้าไปทันทีเพราะเห็นว่าคนเข้าไปกันเยอาะ และแจจุงก็ตามไปโดยไม่รู้เรื่องใจนึกว่าคงจะสนุกดีเพราะคนต่อคิวกันยาว
20 นาทีหลังจากเข้าไปในบ้านผีสิง แจจุงหัวยุ่ง ตาบวม หน้าซีด โทรมขึ้นอย่างเห็นได้ชัก คอก็เจ็บเพราะร้องลั่นทุกครั้งเมื่อผีผีในบ้านโผล่มาให้ตกใจกลัว ส่วนยุนโฮก็เสื้อผ้ายับเยิน เพราะโดนแจจุงทั้งกอดทั้งขยุ้มอยู่หลายต่อหลายรอบ ถึงจะได้กำไรเพราะได้กอดแจจุงก็เถอาะแต่โดนหลายรอบก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน เพราะผีในบ้านไม่ได้มีแค่ตัวสองตัว แต่มีเป็นสิบ แล้วแจจุงก็ทึ้งยุนโฮตั้งแต่ตัวแรกถึงตัวสุดท้าย ไม่เหนื่อยทนไหวเหรอ “ยุนโฮทีหลังก่อนจะเข้า นายดูดีๆก่อนว่ามันคืออะไร...รู้อยู่ว่าฉันกลัวผีมาก” แจจุงบ่นพลางเช็ดน้ำตาด้วยผ้าเช็ดหน้าของยุนโฮ จมูกและตาสวยๆของแจจุงกลายเป็นสีแดงเพราะร้องไห้ตกใจกลัวผีในบ้านผีสิง ถึงจะรู้ว่าเป็นของปลอมก็เถอาะ ยุนโฮยิ้มขำเพราะเหตุการณ์ตรงหน้าเหมือนจะสลับกับเหตุการณ์เมื่อเช้านี้ “ขอโทษนะ...นั่งรอตรงเดี๋ยวฉันจะไปซื้อไอศครีมให้นายกินละกัน...จะได้ร่าเริง” “เย้” ยุนโฮยิ้มให้กับท่าทางดีใจเหมือนเด็กๆของแจจุงอีกที เขารู้ว่าถ้าแจจุงอารมณ์ไม่ดีเมื่อไหร่วิธีการที่ดีที่สุดคือซื้อไอศครีมมาให้ทาน แจจุงจะหายเป็นปลิดทิ้ง ซึ่งไอศครีมคราวนี้ก็ได้ผลเหมือนทุกครั้ง แจจุงร่าเริงเหมือนเดิมแล้ว
หลังจากที่แจจุงฝื้นจากการกลัวผีที่บ้านผีสิง ตอนนี้ก็เริ่มเย็นแล้วทั้งสองคนก็ไปหาอาหารเย็นทานแล้วก็ไปเล่นเกมส์กัน ทั้งปาห่วง ตกเบ็ด ชู๊ตบาส ปาลูกดอก จนกระทั้งเกมส์ยิงปืนที่แจจุงตั้งใจมากเพราะของรางวัลคือตุ๊กตาช้างนั่นเอง แต่แจจุงก็ไม่ได้ ยุนโฮจ่ายเงินค่าเล่นอีกครั้ง คราวนี้ลองเอง แล้วก็ทำสำเร็จเป้าถูกยิงจนล้มหมด นอกจากจะได้ตุ๊กตาช้างขนาดที่ใส้เข้าไปในเป้ของแจจุงพอดีเป๊ะ ยังได้ตุ๊กตาหมีขาวตัวโตเป็นของรางวัลพิเศษที่ได้ ไฮสกอร์อีกด้วย “จะเอาไปทำไมเนี่ยตุ๊กตาหมีตัวเบ้อเริ่ม” ยุนโฮบ่นเพราะใจจริงจะเอาแค่ตุ๊กตาช้างให้แจจุงไม่นึกว่าเขาจะได้ท๊อปสกอร์ถึงได้ตุ๊กตาหมีขาวมาเป็นของขวัญอีกตัว “นายไม่เอาฉันเอาเองก็ได้ยุนโฮ มันน่ารักดีออก” คว้าเอาตุ๊กตาหมีขาวมากอดไว้แน่นสีหน้ายิ้มอย่างมีวามสุข “ฉันรู้มาก่อนว่านายชอบตุ๊กตาหมีขาวนี่ด้วย” “ก็มันเหมือนกันคนที่ฉันชอบมากน่ะสิ” แจจุงเผลอพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว “อะไรนะ” ยุนโฮถามซ้ำ จริงๆเขาก็ได้ยินนั้นแหละแต่แกล้งไม่ได้ยิน อีกอย่างคนที่บอกว่าเขาเหมือนหมีขาวขั้วโลกก็คือแจจุง ถ้าไม่เป็นการคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป ยุนโฮขอคิดว่าคนที่แจจุงว่าคือเขา “อะไรเหรอ” แจจุงถามกลับด้วยความสงสัย แน่นอนว่าเมือกี๊เจ้าตัวไม่รู้สักนิดว่าตัวเองพูดอะไรออกไป “ไม่หรอก...ไม่มีอะไร” ยุนโฮยิ้มให้กับตัวเองแล้วเดินนำออกไป
ตอนนี้คำแล้วแต่คนก็ยังคึกคักเพราะพาเรดตอนกลางคืนที่รถขบวนมีการประดับประดาไฟอย่างสวยงาม แต่เครื่องเล่นหลายๆชิ้นก็ยังเปิดทำการและมีคนต่อคิวอยู่อย่างเช่นชิงช้าสวรรค์ที่ทุกคนที่มาที่นี่ต้องมาเล่น โดยเฉพาะเวลากลางคืนที่จะสวยงามเป็นพิเศษ ด้วยเหตุนี้คิวชิงช้าสวรรค์ยังคงยาวเหยียดแม้จะดึกแล้ว ทั้งสองคนยืนต่อคิวอยู่นานจนในที่สุดก็ได้ขึ้น แจจุงกอดตุ๊กตาหมีขาวไว้ ส่วนยุนโฮตามเข้าไป ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากัน ความเหนื่อยอ่อนจากกิจกรรมทั้งวันทำให้ทั้งสองนั่งเงียบ ในขณะที่ชิงช้าสวรรค์ก็พาพวกเขาสูงขึ้นเหนือพื้น เรื่อยๆ เรื่อยๆ “แจจุง...นายกอดหมีตัวนั้นตลอดเลยนะ...ชอบมากเลยเหรอ” ยุนโฮพูดขึ้นทำลายความเงียบ “อืม...ขนมันขาวแถมยังนิ่ม...กอดแล้วอุ่นจะตาย” แจจุงพูดไม่พอยังซุกไซ้ตุ๊กตาหมีอย่างน่ารัก จนคนนั่งตรงข้ามเกิดอิจฉาตุ๊กตาหมีขึ้นมาดื้อๆ “ไม่กอดหมีอย่างฉันบ้างล่ะแจจุง...กอดนายหมีขาวอย่างฉันก็อุ่นได้เหมือนกัน” “ยุนโฮ...” ยังไม่ทับจะตอบไฟก็ดับขึ้นมากระทันหัน ชิงช้าสวรรค์ที่ยุนโฮกับแจจุงโดยสารลอยขึ้นเกือบสูงสุดต้องหยุดชะงัก “ไฟดับนี่” แจจุงตกใจลุกขึ้น ยุนโฮรีบฉุดมือให้แจจุงนั่งลง แต่แจจุงเสียหลักลงมานั่งตักยุนโฮพอดิบพอดี จะขยับตัวลุกก็ถูกวงแขนแกร่งโอบรัดไว้ไม่ปล่อย “อยู่นิ่งๆก่อนนะแจจุง...อยู่แบบนี้สักพัก” “อย่าทำแบบนี้สิยุนโฮ” ความมืดทำให้ทั้งสองไม่เห็นหน้ากัน แต่ยุนโฮก็รู้ว่าแจจุงกำลังเสียใจจากน้ำเสียงในประโยคนั้น “ทำไมล่ะ...ตอนนี้ยังเอพริลฟูล...ฉันยังเป็นแฟนนายอยู่นะแจจุง” “นั่นสินะ...เพราะอย่างนี้ฉันถึงอยากให้นายโกหกอีกเยอาะๆ เพราะฉันมีความสุขกับการโกหกของนายจัง” น้ำเสียงขมขื่นของแจจุงทำให้ยุนโฮรู้สึกปวดร้าวไปด้วยเพราะแจจุงรักเขามาก แต่เขาเพิ่งมารู้ไม่นานว่าตัวเองก็ชอบแจจุงเหมือนกัน แต่ก็ไม่มีโอกาสจะได้บอกซะที ตอนนี้คงเป็นโอกาสดีที่เขาจะได้บอกแจจุงแล้วว่า “แจจุง...ฉันไม่ชอบนาย” ยุนโฮพูดขึ้น “ห๊า???” “วันนี้วันเอพริลฟูลฉันถึงไม่ชอบนาย” สายตาที่ปรับให้ชินกับความมืดทำให้แจจุงมองเห็นใบหน้าของยุนโฮที่กำลังยิ้มกว้าง แจจุงยิ้มตอบยุนโฮเช่นกัน “ฉันก็ไม่ชอบนายที่สุดเลย ยุนโฮ”
End March 30 My Simple Life ตอน หลงทาง(รัก)เสียเวลาวันนี้ว่าจะทำอะไรหลายต่อหลายอย่างเลย แต่...มิบุมัวแต่สูบรูปดงบังจนเพลินไปเลย
ทั้งสูบรูปทั้งดูคลิป ไม่อยากเชื่อว่าเราสูบรูปไปเยอาะและดูคลิปไปเยอาะมากๆ
แต่เรากลับรู้สึกว่า นี่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ฉันเพิ่งสูบไปไม่กี่รูปเอง
มารู้เอาตอนที่รู้สึกเมื่อยนิ้วกับดูนาฬิกานั้นแหละว่า ห๊า!?ป่านนี้แล้วเหรอ?
สงสัยเพราะดงบังชินกิคือสิ่งที่เรารักละมั๊ง รวมถึงซุปเปอร์จูเนียร์ด้วย
ถึงยังไงดงบังชินกิก็คือที่หนึ่งของเราในตอนนี้
ที่บอกว่าตอนนี้นั่นก็เพราะว่าเราไม่แน่ใจว่าจะมีวันไหนที่เราเบื่อดงบังชินกิรึเปล่า
แต่ตอนนี้เรารู้ว่า ไม่เคยชอบนักร้องคนไหนมากมายขนาดนี้ ไม่เคยติดตาม ใส่ใจใครมากขนาดนี้
แถมยังเป็นคอนเสิรต์ที่เราอยากไปดูแล้วได้ดูจริงๆด้วย ได้เห็นตัวจริง ฟังเสียงของเรา มันมีความสุขที่สุด
พูดแล้วก็นึกถึงครั้งแรกที่เราได้รู้จักเขาตอนนั้นเรายังไม่ถึงขนาดนี้ เราเริ่มสนใจดงบังเพราะกิตติศัพท์ความYนั่นแหละ(ฮา)
แต่ไม่นานเราก็ถูกเสน่ห์ของเราดึงดูด จากที่ไม่ชอบผู้ชายเกาหลีแต่เรามาชอบดงบัง
ไม่เคยคิดถึงข้อเสีย อดีตที่ดีหรือร้าย ทำอะไรแย่ขนาดไหน แต่เรามองข้ามไปหมด ไม่สนใจเลย
แต่กับคนอื่นทำเลวนิดนึงเนี่ย เราเมินเลย
และเพราะดงบังที่ทำให้เราดูหนังเกาหลี ฟังเพลงเกาหลี รู้จักอะไรที่เป็นเกาหลีมากกว่าเดิมหลายอย่าง(และทำให้เราอยากเรียนภาษาเกาหลีด้วย)
ไม่เคยเสียใจที่ชอบดงบังชินกิ ไม่เคยเลย เพลงของดงบังเราหยิบมาฟังทุกครั้งที่เหงาถึงเราไม่เข้าใจภาษาเกาหลี และรู้ภาษาญี่ปุ่นแค่หางอึ่ง
แต่พอฟังเพลงของดงบังชินกิ เรารู้สึกมีกำลังใจมากๆ จิตใจถูกเติมเต็มเลย(ฮิฮิ)
จนมิบุคิดว่าถ้ามีแฟนแล้วแฟนให้เลิกชอบดงบังมิบุอาจเลิกกับแฟนแทน (ก็ดงบังอยู่กับฉานก่อนแกร555+)
พูดอย่างนั้นแต่เราก็ไม่สามารถเรียกตัวเองว่าแคสสิโอเปียได้เต็มปาก เพราะเรายังไม่ค่อยรู้อะไรมากเท่าไหร่
ยังไงก็จะติดตามดงบังชินกิตลอดไป เป็นกำลังใจให้เธอจากดินแดนที่บินนาน 5 ชั่วโมงถึงจะเจอกัน
Fighting!!!
ปล.เมาท์ยาวเหมือนกันนะเรา ทีแรกคิดว่าจะสั้นนะเนี่ย March 29 My Simple Life ตอน ชีวิตนี้ช่างสวยงาม(เหรอ?)ไม่ได้เขียนเรื่องตัวเองมาหลายวันแล้ว จริงๆเมื่อวานก็จะโพสนะแต่บล๊อคนั้นละเอียดมาก เราเขียนอย่างปราณีตสุดๆ เขียนด้วยความรัก แต่ยังไม่อกหรอกว่าเขียนเรื่องอะไร โพสปุ๊บก็รู้ปั๊บแหละ วันนี้ก็ไปหาหมอสิวอีกแล้ว ไปหาทุกอาทิตย์ตามปกติแต่รู้สึกเหมือนเพิ่งไปหาเมื่อไม่นานนี้เองแล้วก็ไปหาอีกแล้ว อาทิตย์นี้หมอฉีดสิวซร้า...หน้าระบบไปหมด แถมเพิ่มโรแอคคิวเทนอีก 1 เม็ด กลายเป็นสัปดาห์ละ 6 เม็ด >_< พี่พยาบาลที่กดสิวก็บอกว่าไม่มีสิวแล้วนะ พี่พยาบาลที่ลอกสิวก็บอกว่าสิวไม่มีแล้วนะ (มีแต่รอย) แต่ทำไมคุณหมอถึงจ่ายยาเช่นเดิมอยู่ละเนี่ย แถมฉีดยาซร้าทั่วเลย(เป็นครั้งแรกที่อิช้านได้กลิ่นเลือดจากหน้าตัวเอง เหอๆๆ) เอาวะ...ทำแล้วสวย...ท่องไว้ เรียบ เนียน เด้ง เกาหลีๆๆๆ(จริงๆดาราเกาหลีก็มีสิวนะก๊ะแต่พวกเขาเมคอัพปิด อิช้านเห็น แต่ถึงอย่างนั้นอิช้านก็อยากผิวเนียนตึงเด้งดึงเยี่ยงนั้นบ้างอ่ะ) อิทธิพลจากการเขียนบล๊อคที่แล้วเรื่อง เพลง Sakura Kiss ที่เป็น OST(Original Sound Track) ของ Animetion เรื่อง Ouran High School Host Club มิบุเลยไปดูใน Youtube จนไม่ได้ทำงานทำการอะไร อ่านก็สนุก ดูก็สนุก ชอบ ฝาแฝดฮิตาจิอิง คาโอรุ&ฮิคารุ, รุ่นพี่เคียวยะ โอโทริ เคียวยะ, รุ่นพี่โมริ โมริซึกะ ทาคาชิ โดยเฉพาะในอนิเม บทรุ่นพี่โมริฮามากๆ นิ่งๆแต่พอพี่แกน๊อตหลวมปุ๊บมิบุอยากจะล้มลงไปขำกับพื้น...ได้ใจไปเลยรุ่นพี่โมริ ดูจนลืมกิมจิเลย(ฮา) แต่พอมิบุไประเริงกับโอรังโฮสคลับ เพื่อนๆในบอร์ดก็มาโพสเรื่องของฝูงลิงในบอร์ด อ้าวไม่รู้เหรอว่าฝูงลิงคืออะไร...Super Juniorไงจ๊ะ มิบุชอบหลายคนนะ แต่โฟกัสซองมินเป็นพิเศษอิ๊อิ๊ ท่านยูเมะกะท่านโยมาแปะรูปการ์ตูนไว้ด้วยให้ชาวบอร์ดเดา มิบุเลยทายสนุกจังเลย พูดถึงลิง มิบุอยากให้พวกเขาออกชุดสองเร็วๆจัง แบบพร้อมกัน 13 คนนะ แต่ก็ได้ยินว่าจะออกเพลงประกอบละครให้ Super Junior Trot กรุ๊ปย่อยของ SJ ร้อง อยากฟังจัง ตอนนี้เลยตามหาไฟล์อยู่เนี่ย ใครก็ได้เอามาปล่อยให้ฉานที พอละคิดอะไรไม่ออกแล้ว ว่าแต่ว่า...มันไม่ค่อยจะเกี่ยวกับชื่อเรื่องเลยเนอาะ เหอเหอเหอ March 27 Categoryใหม่Music Box!!...ประเดิมเพลงแรก Sakura Kissหายไปสองวันไม่ได้มาอัพ วันหนึ่งไปตามล่าหาโปรแกรมPhotoshop CS ที่ตะวันนา อีกวันก็ออกไปร่อนที่เดอาะมอลล์บางกะปิ
จริงๆแล้วเมื่อวานก็นั่งคิดอยู่ว่าจะอัพอะไรดีหว่า เรื่องน่ะมีแต่จะอัพอะไรก่อนดีหนอ...??
หลังจากที่นั่งคิดนอนคิดว่าจะเอาเรื่องอะไร และจะจัดลงในCategory ไหนเพื่อให้เป็นหมวดหมู่ง่ายๆ แล้วก็ต้องคิดชื่อของ Category ด้วย
หลังจากผ่านการประมวลผล เราก็ได้ Categoryใหม่ชื่อMusic Box มา
ซึ่งCategoryนี้ก็มืเรื่องเพลงตามชื่อ จะเป็นเพลงที่เราชอบมากๆ มาให้ลองฟังดู
แล้ววันนี้มิบุจัง ขอนำเสนอเพลงแรกคือ...
Sakura Kiss ของ Chieco Kawabe(จิเอโกะ คาวาเบะ) ค่ะ
ตอนนี้มิบุฟังเพลงนี้บ่อยมากๆในช่วง 2 วันที่ผ่านมา แต่เหตุการณ์ที่ได้ฟังเพลงนี้มันเริ่มต้นจากเพื่อน(อาราเล่) เอาเพลงนี้มาปล่อยที่หอ ได้ยินครั้งแรกก็คิดแค่ว่าเป็นเพลงที่เพราะดีนะ น่ารักดี รู้แค่ว่าเป็นเพลงการ์ตูนเพราะ อาราเล่เอาเพลงการ์ตูนมาเปิด เลยถามว่าเพลงนี้มาจากเรื่องอะไร เลยรู้ว่า เป็น Opening หรือเพลงTitleเริ่มเรื่องของ Anime เรื่อง Ouran High School Host Club นี่เอง จริงๆเราก็ไม่เคยดูหรอกแต่เคยอ่านแล้วก็ชอบมากๆ เป็นการ์ตูนผู้หญิงที่ผู้ชายอ่านได้แน่นอน อย่าติดกับชื่อเรื่องแล้วคุณจะรู้ว่ามันฮาจริงๆค่ะ แต่เพลงประกอบเนี่ยน่ารักมากๆเลย ความหมายก็น่ารักมากๆอารมณ์ประมาณ สาวน้อยน่ารักผู้มีหนุ่มๆมารุมล้อม เมื่อคนโน้นดี คนนั้นก็ดี พลอยให้หัวใจสาวน้อยแรกรุ่งต้องสับสน แล้วนี่ใครจะเป็นตัวจริงกันนะ อะไรประมาณเนี๊ยะ ไม่ต่างอะไรกับฮารุฮิที่เข้าไปอยู่ในชมรมโฮสที่มีแต่ผู้ชายที่ยอดเยี่ยม(แต่ขอยกเว้นรุ่นพี่ฮันนี่คนนึง...ละกันนะ) ซึ่งถ้าจะให้เธอเลือกก็คงจะเลือกไม่ถูก เว้นแต่ว่าฮารุฮิไม่ได้คิดจะเลิฟๆกับใครนี่นะ เพราะงั้นลองฟังและชมได้ที่นี่ ==> http://www.youtube.com/watch?v=ijL75LTojGo หรือจะโหลดแบบเต็มเพลงไปฟังได้ที่ ==> http://www.mediafire.com/?4dxlgdmqznw ฟังเพลงให้มีความสุขนะคะ March 24 My Simple Life ตอน มหัตภัยอากาศร้อนอยากอัพเรื่องหนุ่มๆจริงๆนะ แต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี จะเขียนฟิคก็เกิดอาการพล็อตตัน
แบบว่าแต่งเรื่องไม่ได้เลย...ไม่มีพล็อตเลย สุดเศร้าT_T
แต่ถึงกระนั้นอิช้านก็อยากอัพใจจะขาด ก็เลยเอาเรื่องตัวเองเนี่ยแหละ
เราคิดว่าเพื่อนๆคนอื่นๆคนรู้สึกร้อนกันมาหลายวัน บางคนยังแถมฝนหลงฤดูอีกต่างหาก เป็นสภาพอากาศที่เรียกได้ว่า "เซ็งเป็ด" เป็นที่ยิ่ง
หลายคนอยากหลับไปแล้วตื่นขึ้นมาในอลาสก้า หรือตื่นมาอีกทีในวันสงกรานต์ให้มันรู้แล้วรู้รอด
แต่สำหรับเรา ผู้ทนทานต่ออากาศร้อน กลับไม่รู้สึกเยี่ยงนั้น เรารู้สึกดีที่อากาศร้อนมากกว่าอากาศหนาว
เพราะอากาศหนาวเมื่อไหร่ผิวเราจะเน่า แขนขาแตกลายงาไม่นับตัวที่ลอกเป็นขุย บางครั้งอาจรุนแรงรู้สึกเจ็บและแสบบริเวณที่แตก แถมหยาบกร้านสุดๆ
แถมอากาศร้อนๆอย่างนี้ทานน้ำแข็ง ไอศครีมได้ ไม่กลัวหวัดเลยหละ
เพราะงั้นวันไหนร้อนๆเราจะเอาแก้วเก็บความเย็นมาใส่น้ำแข็งจนเต็ม แล้วใส่น้ำกิน แล้วก็ถือพัดเอาไว้พัดเวลาอากาศร้อนมากๆ
อากาศร้อนจึงไม่เป็นอุปสรรคของเราเลย
จนกระทั่ง...เมื่อคืนได้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
แอร์เสียค่ะ
ขอท้าวความก่อนว่า เราชินกับการเปิดแอร์นอนมาก แม้อากาศจะหนาวขนาดไหนขอให้ได้ยินเสียงแอร์มิบุจะหลับได้ทันที
แต่เมื่อคืนแอร์มีลมออกแต่ลมไม่เย็นเลยคุณแม่เลยปิดแอร์นอน ประตูเอย หน้าต่างเอยก็ไม่ได้เปิด เพราะถ้าเปิดยุงจะเข้ามารุมทันที
ขอเล่าเรื่องยุงแทรกสักนิดนะคะ ว่ายุงแถมบ้านเราทั้งเยอาะทั้งดุเลยค่ะ ทั้งหน้าบ้านหลังบ้านตรงถนนจะมีน้ำขังทุกฤดูการ ร้อน ฝน หนาว อยู่ยังไงอยู่อยางนั้น และไม่เคยได้รับการแก้ไขเลย มันถึงเป็นที่เพาะยุงอย่างดี ยิ่งอากาศร้อนๆอย่างนี้ยุงยิ่งเยอาะบินชนตัวให้ยุ่งไปหมด จุดยากันยุงทีละ 5 ขดก็เอาไม่อยู่ ใช้ไม้ตียุงไฟฟ้ายุงมันก็ฉลาด มันจะบิดเข้าระยะประชิดเลยค่ะเราก็เอาไม้ตีมันไม่ได้เพราะกลัวไฟฟ้าจากไม้ตียุงไฟฟ้าจะโดนตัว มิบุเคยโดนไฟจากไม้ตียุงไฟฟ้าเล่นเอานิ้วชาไปเกือบ10นาที มิบุเลยใช้วิธียอมให้ยุงกัดแล้วทายาหม่องตราเสือ ยุงจะไม่เข้าใกล้เลยค่ะ แผลยุงกัดก็ไม่ดำด้วย ส่วนเรื่องแสบกับกลิ่นเนี่ย มิบุชินแล้ว ได้กลิ่นบ่อยๆเนี่ยมันก็กลิ่นหอมดีนะคะ^^
แล้วถ้าถามว่าทำไมที่ห้องนอนไม่ติดมุ้งลวด...ก็เพราะไม่คิดว่าจะเกิดเหตุแบบนี้เลยไม่ติดไงคะ
และเพราะแบบนี้มิบุเลยนอนไม่หลับ เพราะอากาศร้อนแล้วก็ไม่ได้ยินเสียงแอร์ ระหว่างที่นอนร้อนๆเอาพัดมาพัดพอหยุดพัดจะนอนก็ร้อนอีก
แต่อย่างที่บอกคือมิบุทนร้อนได้ค่ะ แต่ที่ต้องพัดเพราะเมื่อคืนใช้โลชั่นจอนสัน เหงื่อออกเลยเหนอาะทั้งตัว แย่กว่าร้อนอีก กรรมจริงๆค่ะ
แต่สุดท้ายมิบุก็คิดวีธีการดีๆออกเพราะมิบุนอนกำแพงฝั่งประตูซึ่งพื้นตรงนั้นเป็นพื้นหินอ่อน มิบุเลยไปนอนตรงนั้นเพราะมันเย็น พอพื้นเย็นเหงื่อก็ไม่ออก พอเหงื่อไม่ออกตัวก็แห้งไม่เหนอาะหนะ ก็หลับสบายจนสายเลยค่ะ
แต่เหตุการณ์ยังไม่จบ
ตอนสายๆขณะที่มิบุกำลังนอนหลับสบายต่อจากกลางคืนที่ทรมาณกับสภาพผิวทาครีมตึ๋งหนืด ก็รู้สึกเสียวแปลกๆบริเวณต้นคอ แล้วก็รู้สึกเจ็บๆเหมือนมดกัด
มิบุก็เลยตื่นมาจากการนอนต่อก็พบว่าโดนมดกัดจริงๆ หลังจากจัดการบี้เดอาะสะตายคามือไปแล้วมิบุก็นอนต่อ
แต่ว่า...
ยังมีมดตามกัดอยู่เรื่อยๆค่ะ
แล้วด้วยสัญชาตญานของคนแพ้มดอย่างเราจึงลุกขึ้นทันทีก็ต้องพบว่า ฟูกที่หนุนต่างหมอน ไร้มด พื้นหินอ่อน...ไร้มด
แต่พิ้นหน้าฟูกปลายฟูกบริเวณที่ตรงกับต้นคอของมิบุจะอยู่ตรงนั้นเวลานอน มีมดเดินสวนสนามอยู่...
เห็นแล้วก็อยากกริ๊ด แต่ก็โชคดีที่มดไม่ได้รุมมากไม่งั้นแย่แน่ๆ
นี่แหละค่ะภัยของอากาศร้อนของมิบุ ซึ่งดูจะเป็นภัยของแมลงเสียมากกว่า แต่ทำไมฤดูอื่นไม่เป็นอะไรเลยล่ะคะเนี่ย
แปลกๆเหมือนกันนะ
วันนี้พอแค่นี้ดีกว่า จริงๆว่าจะอัพเรื่องฮารุฮิแดนซ์ที่เรากำลังฝึกอยู่ตอนนี้ด้วยแต่คงเยอาะไปแล้ว เมื่อยมือด้วย ไปดีกว่า March 23 [DBSK-SF]Love Story2...ตำนานรักร้านขนมTitle: Love Story2...ตำนานรักร้านขนม Category: Romance [Boylove] Paring: Yunho-DBSK/Jaejoong-DBSK Rate: G: กุ๊กกิ๊กน่ารักหวานแหวว ไม่มีฉากร่วมเพศ คำหยาบคาย และความรุนแรง Talking: กว่าจะได้แต่งตอนนี้ ที่เรียกได้ว่าเป็นตอนต่อของตำนานรักโรงเรียนมัธยมเนี่ยนานพอควร พอโพสครั้งแรกที่บอร์ด Aphotic เมื่อวันที่ 13 มี.ค. 50 ถึงเริ่มแต่งตอนนั้นเลย แล้วก็เร่งมือจะให้เสร็จก่อนที่ลูกพี่ลูกน้องจากปัตตานีจะมา แต่ก็ไม่เสร็จ ใช้เวลาแต่งกว่าตอนแรก ตอนนี้เกือบอาทิตย์เลยค่ะ พิมพ์แล้วเพลินมากยาว 10 หน้า MS Word จริงถ้าขยันอาจต่ออีกหน้าแต่กลัวว่าจะยืดเยื้อจนไม่ใช่ SF(Short Fiction) เลยพอแค่นี้ และเพราะระยะเวลาแต่งตอนแรกกับตอนนี้ห่างกัน แจจุงกับยูซอนในตำนานรักโรงเรียนมัธยมกับตำนานรักร้านขนมจะนิสัยต่างกัน (ในความรู้สึกเรานะ) ส่วนยุนโฮเนี่ยจงใจให้เป็นคุณช๊าย คุณชายสุดๆเลย สมใจเรามาก Warning: SF หรือ Short Fiction คือ เรื่องแต่งที่มีความยาวไม่เกิน 3-5 ตอน และ "เรื่องแต่ง" เรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ Boylove ที่แสดงถึงความสัมพันธ์ระหว่างเพศชายด้วยกัน หากรับไม่ได้ก็ไม่ควรอ่านนะคะ อนึ่ง ฟิคนี้เป็นเรื่องแต่งเพื่อความสนุกสนาน จงอย่าได้คิดเป็นอื่นที่มากกว่าความสนุกสนานอย่างไร ก็บอกแล้วว่านี่คือเรื่องแต่งไม่ใช่เรื่องจริง “ทำยังไงดีนะ...อุตส่าห์เตรียมทุกอย่างแต่ดันลืมของสำคัญซะได้” เสียงของคุณนายวัย 60 ของบ้านตระกูลจองที่กำลังกระวนกระวายใจ เดินวนไปวนมาทั่วห้องนั่งเล่น “คุณนายคะ ดิฉันว่าคุณนายใจเย็นๆก่อน แล้วนี่ก็เพิ่ง 6 โมง น่าจะมีร้านเค้กเปิดอยู่บ้างนะคะ” เสียงที่สงบและใจเย็นของแม่บ้านคู่มิตร เปรียบเสมือนเพื่อนของเธอทำให้คุณนายจองสงบใจลงได้ “นั่นสินะ...แทนที่ฉันจะกระวนกระวาย...ใช่ๆๆ...ฉันต้องรีบออกไปหาเค้กก่อนที่ยุนโฮจะกลับ” “ค่ะ...นี่ค่ะเสื้อคลุม...ส่วนรถดิฉันบอกเขาให้ติดเครื่องรอให้คุณนายเรียบร้อยแล้วหละค่ะ” คุณแม่บ้านผู้รู้งานจัดหาเสื้อคลุมสวมให้นายหญิงก่อนพร้อมเดินไปส่งนายของเธอที่รถ “ขอบใจมากนะจ้ะ...ถ้าฉันไม่มีเธอต้องแย่แน่ๆเลยหละ อ้อ อย่าลืมช่วยฉันถ่วงเวลาคุณยุนโฮก่อนที่ฉันจะกลับด้วยนะ” “ค่ะ...คุณนาย”
จองยุนฮี อดีตประธานบริษัทนำเข้าส่งออก เธอต้องรับผิดชอบงานบริษัทแทนสามีที่เสียชีวิต พร้อมดูแลจองยุนโฮ ลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ ซึ่งเธอก็ทำหน้าที่ทั้งสองอย่างได้อย่างดี บริษัทของสามีเจริญรุ่งเรือง ส่วนจองยุนโฮก็จบบริหารจากอเมริกาตั้งแต่อายุ 22 พร้อมเข้ารับหน้าที่ต่อจากมารดา ด้วยความรู้ที่รำเรียนถึงเมืองนอกและประสบการ์ณจากการตามคุณแม่ไปที่บริษัทตั้งแต่เล็ก ยุนโฮจึงดูแลบริษัทได้ดีไม่แพ้แม่ของเขา แต่ก็ใช่ว่ายุนโฮจะสบาย การนั่งแท่นเป็นผู้บริหารก็เหนื่อยพอตัวบางวันต้องกลับบ้านจนดึก หรือต้องไปทำงานพบปะลูกค้าในวันหยุด ลำพังเวลานอนพักยังหายาก เรื่องเที่ยวยิ่งไม่ต้องพูดถึง ยุนโฮไปสังสรรค์กับเพื่อนครั้งสุดท้ายก็เมื่อไหร่ไม่รู้จนเพื่อนคงจะลืมหน้าไปหมดแล้ว
และนั่นก็ทำให้คุณแม่อดเป็นห่วงยุนโฮไม่ได้ ก็นอกจากลูกค้ายุนโฮแทบไม่ได้พบใครอื่น แต่ที่เธอเป็นห่วงที่สุดคือ ยุนโฮมักเกรงใจเห็นเรื่องของคนอื่นสำคัญกว่าตัวเสมอ อย่างวันนี้วันเกิดของยุนโฮแท้ๆ เจ้าตัวยังลืมได้ วันหยุดอย่างวันปีใหม่ คริสต์มาส บางปียังเผลอแต่งชุดทำงานออกไปทำงานแต่เช้า แต่วันเกิดเธอ วันเกิดลูกน้อง วันเกิดลูกค้า ดันจำได้แม่นเป๊ะ เธอจึงต้องดูแลเรื่องการพักผ่อน และลงมือจัดงานวันเกิดให้ยุนโฮด้วยตัวเอง
“ดองวอน...หลายร้านแล้วนะเนี่ยยังหาไม่ได้เลย ทำไมวันนี้คนเกิดเยอาะนักนะ...เค้กไม่เหลือสักร้านเลย” ยุนฮีถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนพลางทอดหลังลงบนเบาะหลังเนื้อนุ่มของเมอร์ซิเดสคันงาม “จีอัน...ถ้าเธอยังอยู่ก็ดีนะ...ฉันจะได้ไม่ต้องคิดมากว่าจะหาเค้กอร่อยๆจากที่ไหน” ยุนฮีรำพึง “วางใจเถอาะครับคุณนาย ผมว่าคุณนายต้องได้ขนมเค้กแน่นอนครับ” ดองวอน คนขับรถพยายามปลอบ
รถเมอร์ซิเดสขับไปเรื่อยๆรอบๆย่านการค้า จนยุนฮีที่สอดส่ายสายตาหาร้านขายขนมเค้กมองเห็นร้านคุ้นเคยที่เคยปิดกิจการไปเพราะเจ้าของเสียชีวิตแต่บัดนี้ร้านเบเกอรี่ชื่อเดิมได้รับการตกแต่งใหม่อย่างสวยงามเหมือนร้านเบอเกอรี่อื่นๆที่พบเห็นได้ทั่วไป มีโต๊ะน่ารักๆไว้นั่งทาน มีตู้โชว์ขนมเค้กและชั้นวางขนมอบ แม้ว่าประตูหน้าร้านจะบอกว่าร้านปิด แต่เพราะแสงไฟสลัวๆ เงาคน กับเซนส์ของผู้หญิง ทำให้ยุนฮีขอให้คนขับรถของเธอหยุดหน้าร้านนั้นทันที
ยุนฮีมองเข้าไปในร้านแล้วลองเคาะประตูกระจก พลางเดินสอดสายสายตาหาใครสักคนที่อยู่ในร้านนี้ทางกำแพงหน้าร้านที่ทำเป็นกระจกใสให้มองทะลุเข้าไปในร้านได้ ไม่นานก็มีคนออกมาและเปิดประตูร้านเพื่อคุยกับเธอ แม้ว่าเธอไม่รู้ว่าคนข้างหน้าจะเป็นใคร เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เพราะหน้าตาของเขาสวยเหลือเกิน แต่คนๆนี้เหมือนจีอันเพื่อนสนิทของเธอ อดีตเจ้าของร้านชื่อนี้ และเคยทำร้านที่นี่ ปาร์ติชิเย่ผู้มีชื่อเสียงและทำเค้กได้อร่อยมากๆ
“มีอะไรเหรอครับ...คือร้านเค้กของผมจะเปิดพรุ่งนี้น่ะฮะ” โทนเสียงและสำนวนการพูดทำให้ยุนฮีรู้ว่าคนๆนี้เป็นผู้ชาย ใบหน้าที่อ่อนวัยพอจะบอกอายุได้ว่าพ่อหนุ่มคนนี้น่าจะอายุใกล้เคียงกับลูกชายของเธอ “คือ...ป้ากำลังหาซื้อเค้กให้ลูกชายจ้ะ...ดูหลายร้านแล้วเขาบอกป้าว่าหมด บางร้านก็บอกว่ามีคนจองแล้ว” “เหรอฮะ...จริงๆผมก็กำลังทำเค้กฉลองให้ตัวเองอยู่พอดีเลย...อบเสร็จแล้วแต่ยังไม่ได้แต่งหน้า คุณป้าจะรอได้ไหมครับ” “ได้สิจ้ะ...ได้” ยุนฮียิ้มออกทันที
เจ้าของร้านหนุ่มหน้าหวานเชิญยุนฮีเข้าไปในร้าน เปิดไฟตรงโต๊ะหน้าร้านให้ พร้อมยกชาและขนมคุ้กกี้มาเสิร์ฟ เพื่อให้ยุนฮีรอ แต่โดยนิสัยที่กระตือรือร้นเหมือนสาวรุ่นของยุนฮีทำให้เธอไม่สามารถจะรออยู่เฉยๆได้ต้องยกน้ำชาและขนมเข้ามาชมการแต่งหน้าเค้กของเจ้าของร้านคนสวยที่หน้าเหมือนเพื่อนสนิทเธออย่างกับแกะ “ขอป้าเข้ามาดูด้วยนะจ้ะ...ป้าอยากเห็น” ยุนฮียิ้มให้ “ได้ครับ เชิญนั่งตรงนี้ได้ฮะ” เจ้าของร้านยิ่มตอบพร้อมเลื่อนเก้าอื้ให้ เขาไปล้างมือก่อนเริ่มลงมือ หยิบสปาตูล่าร์ตักครีมสดที่มีสตอร์เบอร์รี่สดหั่นเป็นชิ้นๆปาดลงไปบนขนมเค้กชั้นแรก “ดีจังเลยนะที่เธอทำเค้กสตอเบอร์รี่ครีมสด...ลูกชายของป้าชอบมากเลยจ้ะ” ยุนฮีพูดชม “ผมก็ชอบฮะ...เป็นเค้กที่คุณแม่ผมชอบทำและแม่ก็ภูมิใจมาก” ปาร์ติชิเย่หนุ่มสวย เจ้าของผมทองซอยสั้นระต้นคอ พูดขึ้นด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ภาคภูมิใจ ในขณะที่ยุนฮียิ่งสงสัยเพราะจีอันก็ชอบทำเค้กสตอเบอร์รี่แบบนี้สุดๆ “ขอโทษนะจ้ะ...หนูชื่ออะไร” “คิมแจจุงฮะ” “แล้วแม่หนูชื่อปาร์ค...เอ่อ...คิมจีอันรึเปล่า” ยุนฮีลองถาม “ใช่ฮะ...คุณป้า...รู้จักคุณแม่เหรอฮะ” แจจุงถามกลับ “จ้ะ ป้าเป็นเพื่อนสนิทกับคุณแม่ของหนูตั้งแต่ม.ต้น...แล้วป้าก็ชอบมาอุดหนุนร้านของแม่หนูบ่อยๆด้วย...ป้าชอบทานเค้กที่แม่หนูทำมากเลยจ้ะ” ยุนฮีตอบ “งั้นป้ารึเปล่าฮะที่ชอบเค้กสตอเบอร์รี่สูตรนี้ของแม่มาก...ขอให้คุณแม่ทำจนแม่เบื่อต้องทำอย่างอื่นให้ทาน” “ฮะฮะฮะ...ใช่จ้ะ...จะว่าไปลูกชายป้าก็ชอบทานเค้กสตอร์เบอรรี่เหมือนป้าแหละโดยเฉพาะเค้กของจีอันน่ะนะ” “นั่นสินะฮะ...เค้กของแม่อร่อยมากๆเลยผมเองก็ชอบ” แจจุงยิ้ม “แต่คุ้กกี้ของหนูแจจุงก็อร่อยมากจ้ะ...ป้าว่าเค้กก็ต้องอร่อยเหมือนกันแน่ๆ” ยุนฮีชม “ขอบคุณครับ” ทั้งสองคุยไป ในขณะที่แจจุงก็ลงมือตกแต่งเค้กจนเสร็จใส่กล่อง แจจุงลอบยิ้มกับเค้กชิ้นแรกที่ออกเสิร์ฟให้กับลูกค้าทั้งๆที่ร้านยังไม่เปิดด้วยซ้ำ ยุนฮีหยิบธนบัตรเตรียมจะให้แต่แจจุงยกมือกันไว้ “เค้กชิ้นแรก ผมให้ฟรีครับ” “อย่าเลยจ้ะ ของซื้อของขาย...แถมหนูแจจุงจะทำทานเองแท้ๆ แล้วป้าก็มาแย่งไปแบบนี้...” “ไม่เป็นไรฮะ ผมถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดให้ลูกชายป้าแล้วก็ให้เพื่อนของคุณแม่ด้วย ถ้าคุณป้าอยากซื้อวันพรุ่งนี้ผมเปิดร้าน คุณป้ามาซื้อได้เลยฮะ” แจจุงยื่นถุงขนมเค้กพร้อมยิ้มให้ “ขอบใจนะจ้ะ...” “ขอบคุณที่อุดหนุนครับ” แจจุงโค้งให้ยุนฮี พร้อมยืนส่งหน้าร้าน
ยุนฮีมีความสุขที่ได้พบกับแจจุงและถูกชะตากับเด็กคนนี้มากๆ แถมยังดีใจที่ได้เค้กก้อนนี้กลับมา นอกจากยุนโฮจะชอบเค้กสตอเบอร์รี่ครีมสดที่สุด แถมสูตรยังเป็นสูตรของจีอันอีกต่างหาก จริงๆตั้งแต่ทานคุ้กกี้เธอก็รู้แล้วว่าเค้กนี้ต้องอร่อยมาก เพราะรสสัมผัสของคุ้กกี้ที่อยู่ในปากไม่ต่างจากคุ้กกี้ของจีอันที่เธอเคยทาน ผิดแต่ส่วนผสมที่ใส่ลงไปจะไม่เหมือนที่จีอันเคยทำก็เถอาะ หรือนี่จะเป็นการผสมผสานรสของแม่และลูก...แต่ถึงอย่างนั้นในฐานะสาวที่ชอบทานของหวาน มันก็อร่อยมากๆอยู่ดี ลาภปากของจองยุนฮีอีกแล้ว~
“ดองวอนจำทางมาร้านนั้นไว้นะ...พรุ่งนี้ฉันจะมาซื้อเค้กที่นี่” “ครับ”
ไม่นานยุนฮีก็มาถึงบ้าน ซึ่งยุนโฮก็มาแล้วแต่ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างบนยุนฮีนำเค้กให้แม่บ้านไปเตรียมไว้ส่วนตัวเธอก็ไปเตรียมตัวเพื่อรอยุนโฮลงมาทานข้าว สองแม่ลูกทานข้าวและพูกคุยกันไปเรื่อยๆตามปกติ แต่พอพวกเขาทานเสร็จไฟก็ดับทันที แล้วแสงเทียนจากเค้กที่แม่บ้านยกออกมา พร้อมเสียงเพลงอวยพรวันเกิดก็ดังขึ้น ยุนโฮยิ้มให้คุณแม่ แล้วก็เป่าเทียน จากนั้นสองแม่ลูกก็ตัดเค้กทานกัน “เค้กอร่อยไหมลูก...” ยุนฮีถาม “อร่อยมากครับ...แต่เหมือนผมเคยทายเค้กแบบนี้มาก่อน” “จ้ะ...แม่ก็ว่างั้นแหละ...ว่าแต่ลูกอธิษฐานอะไรตอนเป่าเค้กจ๊ะ?” “แม่อย่าหัวเราะนะครับ...คือ...ผมอยากมีแฟน” ยุนโฮพูดกลั้วเสียงหัวเราะ ยุนฮีก็หัวเราะตามไปด้วย “ทำไมล่ะจ๊ะ...?” ยุนฮีถามด้วยความสงสัยเพราะคนบ้างานจนไม่มีเวลาอย่างลูกชายเธอ ไม่เคยมีวี่แววจะคิดเรื่องหวานแหววแบบหนุ่มสาวจนเธอแอบคิดว่าลูกชายจะตายด้านรึเปล่า อยู่ดีๆจะถึงคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้ “ผมก็อยากมีใครมาคอยดูแลเป็นห่วงผม อยู่ข้างๆคอยให้กำลังใจ นอนข้างๆกัน รอผมกลับบ้าน ทำกับข้าวให้ผมทานทุกวัน มันก็คงจะดีไม่น้อยนะครับ” “จ้ะ...แม่ว่าลูกต้องเจอแน่ๆ อีกไม่นานหรอก...เชื่อเซนส์ของแม่สิจ๊ะ” “ครับ” ยุนโฮยิ้ม .........พระเจ้า...ขอผมมีแฟนด้วยเถอาะครับเพี่ยงงงง.......ว่าแต่...ใครเป็นคนทำเค้กชิ้นนี้กันนะ? อร่อยมากๆ อยากเห็นหน้าคนทำซะแล้วสิ....
วันต่อมายุนโฮออกนอกบ้านแต่เช้าเพราะต้องไปต้อนรับลูกค้าแต่เมื่อออกรถมาสักครู่เลขาก็รีบโทรมาบอกนายว่าลูกค้าเลื่อนนัดกระทันหันเพราะอาหารเป็นพิษ ยุนโฮที่ยังไม่ได้ทานอาหารเช้าเพราะรีบออกมาจึงชะลอรถออกหาร้านที่ขายของกินรองท้องก่อนเวลางานจนพบกับร้านเค้กร้านหนึ่ง
เหมือนมีมนต์สะกดยุนโฮจอดรถและเดินเข้าไปในร้านที่กำลังแขวนป้าน ‘OPEN’ เรียกลูกค้าที่กำลังหิวจนท้องแห้งอย่างเขา
กริ๊ง~ง เสียงกระดิ่งที่แขวนไว้หลังประตูเป็นสัญญานบอกคนในร้านว่ามีลูกค้าเข้าดังขึ้นเมื่อจองยุนโฮลูกค้าคนแรกของวันเปิดเข้ามา ...แต่ทำไมในร้านกลับไม่มีใครสักคน ยุนโฮเลยมองไปตู้แช่กระจกเพื่อดูขนมเค้กหน้าตาน่าทานหลายชิ้น แล้วเลือกชิ้นที่อยากทานไว้ในใจเพื่อรอพนักงานมารับออเดอร์
“สวัสดีครับสนใจเค้กชิ้นไหนครับ” เด็กหนุ่มวันรุ่นอายุราว 16 ปี รูปร่างสูงเพรียว ดวงตาเรียว ผมสีน้ำตาลอ่อนพร้อมริมปากอิ่มทักทานเขาด้วยรอยยิ้ม แต่บุคลิกของเขาขัดกับผ้ากันเปื้อนปักลายแม่ไก่สีแดงเหลือเกิน แต่ความหิวทำให้ยุนโฮไม่สนในตรงจุดนี้ เขาชี้ไปที่เค้กช็อคโกแล็ตเมื่อครู่ที่หมายตา กับบลูเบอร์รี่ชีสเค้ก และสั่งกาแฟร้อนอีก 1 แก้ว เด็กหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มอบอุ่นโค้งน้อยๆรับคำสั่งจากลูกค้าและไปจัดการตามคำสั่ง ในขณะที่ยุนโฮก็ไปนั่งรอที่โต๊ะ “ยูซอน...ทำอะไรน่ะ...ทำไมไม่รีบไปเรียน” เสียงแหลมแว้ดใส่ยูซอน เด็กหนุ่มผ้ากันเปื้อนแดง ที่ยืนถือจานเค้กของลูกค้าอยู่ “ก็ผมกำลังรับลูกค้าอยู่นีครับ” ยูซอนตอบน้าชายด้วยน้ำเสียงเรียบ เพราะเขาชินกับเสียงแหลมๆของพี่ชาย...ที่สวยจนอยากเรียกว่าพี่สาวให้รู้แล้วรู้รอด “ลูกค้า...หมายความว่าไง...ในเมื่อยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านเลย...อ้าวแล้วทำไมป้าย ‘CLOSE’ มันถึงหันเข้าหลังร้านได้ล่ะเนี่ย” “ไม่ทันแล้วละครับพี่แจจุง...ลูกค้ารายแรกของเรานั่งอยู่ตรงนั้นแล้วครับ” ยูซอนพูดพร้อมพยักเพยิดไปยังทิศทางที่ยุนโฮนั่งอยู่ แต่ด้วยสติของแจจุงเขาจึงสั่งน้องชายให้ไปพลิกป้ายหน้าร้านก่อน ส่วนตัวเขาชงกาแฟแล้วไปเสิร์ฟพร้อมกับขนมที่ยูซอนจัดใส่จานไว้แล้วด้วยตัวเอง “เค้กกับกาแฟได้แล้วครับ” แจจุงพูดพร้อมนำเค้ก กาแฟ และเครื่องปรุงกาแฟวางลงบนโต๊ะ เสียงแหลมเมื่อครู่ที่เขาได้ยินจากหน้าร้านปรับเป็นเสียงนุ่มชวนฟัง ว่าแต่คนๆนี้ใช่ผู้ชายแน่เหรอเนี่ย ถึงเสียงโทนผู้ชาย แต่ฟังดูหวานกว่าผู้ชายอย่างเขา ผมสีทองสว่าง ตัดกับสีคิ้วที่ดำเข้มเหมือนสีตากลมๆนั่น ใบหน้าเรียวสวย รูปร่างบอบบาง กับผิวขาวเนียนละเอียด...โอ้...ผู้ชายอะไรว่ะ สวยเป็นบ้า “คุณลูกค้าครับ...มีอะไรติดหน้าผมเหรอครับ” เสียงแจจุงพูดเตือนยุนโฮที่เหม่อไปชั่วครู่ “ปะ...เปล่าครับ” ยุนโฮปฏิเสธกลบเกลื่อน พลางเอื้อมมือไปหยิบกาแฟมาจิบเพื่อให้ดูสมจริง แต่...กาแฟรสขมที่ยังไม่ได้รับการปรุงจากเจ้าของแก้ว ทำให้เขาต้องทนกลืนรสขมๆเข้าไปดีกว่าจะบ้วนทิ้งให้เสียฟอร์มหน้าคนสวย แต่สีหน้าเหย๋เกก็ทำให้แจจุงยิ้มกับท่าทีตลกๆของเขา “จริงๆตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาเปิดร้านหรอกนะครับ...ผมเปิดร้านตอน 8 โมงครึ่ง ถึง 1 ทุ่ม ถ้าคุณอยากทานก็มาตามเวลานะครับ” “เหรอครับ... ต้องขอโทษด้วยที่ผมมารบกวน” ยุนโฮสลดลงเล็กน้อย “ไม่เป็นไรหรอกครับจะว่าไปผมก็ผิดที่ไม่ดูว่าป้ายมันกลับด้าน และอีกอย่างคุณก็ไม่ใช่ลูกค้าคนแรกที่ทานเค้กผมก่อนที่ผมจะเปิดร้านจริงๆ แต่ยังไงซะคุณก็เป็นคนแรกของวันนี้ ขอบคุณนะครับ” แจจุงยิ้ม พลางหันหลังจะเดินกลับไป แต่มือของยุนโฮจับข้อมือแจจุงไว้ทำให้แจจุงต้องหันกลับมามองด้วยความสงสัย “ชื่อ...เอ่อผมชื่อยุนโฮ...คุณชื่ออะไรครับ” “ผมชื่อแจจุง...ยินดีที่ได้รู้จัก”
จากวันนั้นมายุนโฮก็แวะมาทานเค้กที่ร้านแทบทุกเช้า ไม่รู้เพราะติดใจรสชาติขนมเค้ก ติดใจรสของกาแฟ ติดใจเสียงเพราะๆ หรือติดใจหน้าสวยๆกันแน่ จนกลายเป็นลูกค้าประจำแถมพ่วงตำแหน่งลูกค้าคนแรกของทุกวัน จนยุนโฮได้สิทธิ์พิเศษมาทานก่อนร้านเปิดได้เพราะลูกอ้อนของเขา ดังนั้นทุก 7.30 ของทุกวันยุนโฮจะมาทานกาแฟกับขนมเค้กที่ร้านพร้อมแจจุง รวมถึงรับยูซอนลูกพี่ลูกน้องของแจจุงไปโรงเรียนด้วย ถ้าวันนั้นยูซอนต้องไปเรียน
“พักนี้เจ้านายอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะครับ” คังอินทักยุนโฮ หลังจากเอาเอกสารมาส่ง “เหมือนคนกำลังมีความรักน่ะครับ” คังอินกล่าวเพิ่มพร้อมรอยยิ้ม คำพูดของคังอินเรียกเสียงหัวเราะจากยุนโฮ “นั่นสินะ...ผมว่าผมอาจจะตกหลุมรักอยู่ก็ได้...เพราะว่าเขาน่ารัก...ผมเห็นเขาทุกวัน คุยกับเขาทุกวัน เขาก็น่ารักขึ้นทุกวัน ผมก็เลยหลงรักเขามากขึ้นทุกทีๆ” ยุนโฮพูดด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม เบิกบานสุดๆอย่างที่คังอิน เลขาคนสนิทไม่เคยเห็นนายของเขาจะเป็นแบบนี้มาก่อน แต่เขาก็เข้าใจความรู้สึกของคนที่มีความรักดี เขาเองก็ตกอยู่ในห้วงรักกับคนๆหนึ่ง และเขาก็มีความสุขมากๆ คังอินเชื่อว่าความรู้สึกของเขาคงไม่ต่างจากเจ้านายเท่าไหร่นัก “ตอนนี้เจ้านายคบกับเค้ารึยังครับ” “ยังหรอก...แต่ผมพยายามทำให้เขาใจอ่อนกว่านี้สักหน่อยแล้วจะบอกเขา” “ระวังนะครับนาย...อย่าปล่อยไว้นาน ยิ่งถ้าเขาสวย มีเสน่ห์ดึงดูดล่ะก็ คู่แข่งเพียบครับ ถ้าเจ้านายช้าเจ้านายจะลำบากนะครับ” คังอินพูดเตือนด้วยความหวังดีแล้วเดินไปเปิดประตูห้อง แต่คังอินก็หันหน้ามาทิ้งท้ายอะไรเล็กๆน้อยก่อนกลับไปทำงานต่อ “ผมเตือนเจ้านายไว้...ในฐานะที่ผมเคยจีบคนน่ารักมาก่อน สู้ๆนะครับนาย” ดูเหมือนอะไรเล็กๆน้อยๆที่คังอินทิ้งไว้จะยิ่งใหญ่สำหรับยุนโฮ เพราะคำว่า คู่แข่งเพียบนี่แหละ ก็แจจุงหนะ นอกจากจะสวยบอบบางน่าทะนุถนอมออกขนาดนั้น ตอนยิ้ม ตอนหัวเราะ ตอนที่คุยกับเขา จะตอนไหนแจจุงก็น่ารักไปหมด ไม่รู้ว่าอีก 23ชั่วโมงที่ไม่เจอกัน แจจุงได้ไปโปรยเสน่ห์ใส่ใครโดยไม่รู้ตัวรึเปล่า
...ขอบใจนะคังอิน...ถ้าฉันจีบคนน่ารักของฉันสำเร็จ...ฉันจะส่งตั๋วเครื่องบินไปกลับ โซล-บาหลี 2 ที่นั่ง พร้อมพ๊อคเก็ตมันนี่...ให้นายกับอีทึก แผนกธุรการ คนน่ารักของนายไปสวีทหวานกันสองคนเลยเอ้า...
“พี่แจจุง...พี่แจจุงครับ” “มีอะไรเหรอยูซอน” ไหลบางไหวด้วยความตกใจเล็กน้อยพร้อมตอบรับคำลูกพี่ลูกน้อง ที่วันนี้เลิกเรียนเร็วมาช่วยงานที่ร้าน แต่จะเรียกว่าช่วยก็ไม่ถูกนักเพราะยูซอนมาขอให้เขาสอนทำขนมให้ต่างหาก
เชอาะ...แต่ก่อน จะสอนให้ทำช่วยนิดหน่อยทำเป็นอิดออด พอไปหลงคิมจุนซู เจ้าหญิงพระอาทิตย์ของโรงเรียน ต้องมากราบกรานขอให้เขาสอน แต่จุนซูก็น่ารักน่าเอ็นดูสมกับที่เจ้ายูซอนมันปลื้มนักปลื้มหนาจริงๆนะ
“ผมตีไข่ขาวแบบนี้ใช้ได้รึยังครับพี่” ยูซอนตามแจจุงมาดูส่วนผสมในห้องครัวที่เขาใช้ตะกร้อมือตีมาได้สักพัก แจจุงเอาตะกร้อมือที่ฝั่งตะกร้อปักอยู่กับส่วนผสม คนๆกวนๆแล้วถือตะกร้อตั้งขึ้น “ยังใช้ไม่ได้นะ...ตีอีกหน่อยนึงให้มันตั้งยอดแข็งๆกว่านี้” “...ผมไม่คิดเลยนะครับว่าทำขนมมันเหนื่อยได้ขนาดนี้” ยูซอนพูดพร้อมยิ้มบางๆแต่มือก็ยังตีส่วนผสมในอ่างไม่หยุด “ให้พี่สอนเนี่ยถือว่าดีแล้วยูซอน...ถ้านายไปเจอพวกอาจารย์พี่ที่กอดองเบลอร์นายจะเหนื่อยกว่านี้ 10 เท่า” “ถึงผมจะเหนื่อยแต่จุนซูพูดว่าอร่อยผมก็คุ้มครับพี่” “ถามหน่อยเถอาะยูซอน...มองเขามาทานขนมทุกวันแค่นี้นายก็มีความสุขเหรอ...นายจะบอกเขาเมื่อไหร่ว่านายชอบเขา” “โถ่พี่...ขืนผมทะเล่อทะล่าไปบอกเขาว่าชอบ...แค่เนี๊ยะ...มันจะประทับใจอะไรครับ...อีกอย่างแค่คำพูดน้ำหนักไม่เท่าการกระทำหรอก...ทุกอย่างที่ผมทำผมอยากให้จุนซูเขารู้ว่า...ผมรักเขามากจริงๆ” “แต่ถ้าไม่บอกแล้วมันจะรู้เหรอ...” “ทำให้เขารู้สึกก่อน แล้วค่อยบอกย้ำอีกทีดีกว่าครับ...ทำแบบนี้แล้วจุนซูจะได้ประทับใจ แต่ตอนนี้ที่ผมไม่บอกเพราะมันยังไม่ถึงเวลาแค่นั้นเอง” “แล้วเมื่อไหร่กันล่ะฮึ” แจจุงซักเซ็งกับเหตุผลของยูซอน แม้ลึกๆจะอดทึ่งไม่ได้ที่ความรักทำให้คนเรื่อยเปื่อยอย่างยูซอนเปลี่ยนได้ขนาดนี้ “คงต้องรอให้พี่เป็นแฟนกับพี่ยุนโฮก่อนล่ะมั๊ง” ยูซอนหัวเราะเบาๆพลางคว้ามือหยิบส่วนผสมอีกกะละมังหนึ่งมาเทใส่กะละมังที่เขาตีจนเมื่อย ในขณะที่แจจุงตาโตตกใจสุดขีด...นี่เขาเผลอตอนไหนจนเจ้าน้องบ้ารู้ฟระเนี่ย “ผมว่าพี่บอกเขาไปเลยว่าพี่ชอบเขา...รายนั้นเขาคงไม่ขัดข้องถ้าพี่จะบอกก่อน...ถ้าพี่รอไม่ไหวอ่ะนะ” ยูซอนเสริม มือถือพายยางคนส่วนผสมไป แล้วนึกในใจว่าแจจุงคิดว่าน้องชายที่สนิทกันมาหลายปี จะดูไม่ออกกับอาการแปลกๆหลังจากลูกค้าแพลตตินั่มนามว่าจองยุนโฮมาทานเค้กที่ร้านทุกเช้า ปางทีก็ยิ้ม ปางที่ก็ทำหน้าเบื่อๆเหม่อๆ บางทีก็ถอนหายใจ โดยเฉพาะสองอย่างหลัง เมื่อพี่ยุนโฮยังไม่บอกว่ารักหรือชอบให้พี่ชายเขาได้แน่ใจซะที ยูซอนคิดว่าพี่ยุนโฮคงรู้สึกไม่ต่างจากเขากับจุนซู...อยากบอกเหลือเกิน...แต่มันยังไม่ถึงเวลา แต่พี่ยุนโฮเนี่ยชักจะช้าไปแล้วเพราะเวลาที่เขารอ มันมารอเขาแทนแล้วน่ะสิ ฟากลูกพี่ลูกน้องคนสวยเขาก็ใช่ย่อยซะเมื่อไหร่ ปากแข็งมัวแต่รอเขามาบอกอยู่ได้เนอาะ ถ้าใจร้อนก็บอกเองสิ ผู้ชายเขาก็เขินเป็นนะพี่(?) “พี่อยากให้เขาบอกมากกว่าเพราะพี่เองไม่แน่ใจ...ว่ามันคือมิตรภาพหรือความรัก” เมื่อยูซอนได้ยินแจจุงพูดแบบนี้ก็แทบจะทำกะละมังส่วนผสมคว่ำ “พี่ฮะ...เขาส่งสายตาบอกว่า...ชอบพี่...ชอบพี่...พี่ยังไม่แน่ใจอีกเหรอ...” “พี่ไม่แน่ใจอะไรทั้งนั้นจนกว่าเขาจะบอกพี่เองว่าเขาคิดยังไง...ยูซอน...นายก็รีบๆบอกจุนซูว่านายเป็นคนทำเมนูพิเศษให้เขาไม่ใช่พี่ได้แล้วนะ” แจจุงพูดพร้อมเดินออกจากครัวไปหน้าร้าน ให้ยูซอนประท้วงอยู่ในใจ
ใจจริงผมก็อยากบอกจุนซูหรอกพี่...แต่ติดตรงที่ผมมันเป็นคนเย็นชาแสดงความรู้สึกไม่เก่ง...จุนซูเลยไม่ชอบผม...ผมเลยอยากจะทำอะไรสักอย่างให้จุนซูชอบผมบ้าง...เลยต้องมาเรียนทำขนมกับพี่...ให้จุนซูรู้สึกดีๆกับผม...แล้วผมจะได้บอกเขาว่าผมชอบเขามาก...
เมื่อแจจุงออกมานอกร้านก็ยังคิดไม่ตก จะชงกาแฟก็หยิบผิดหยิบถูก จะปั่นฟองนมก็เกือยหยิบถ้วยกาแฟไปปั่นแทนที่จะเป็นโถฟองนม จนชางมินบาริสต้าและพนักงานขายต้องมาเตือน จะหยิบเค้กให้ลูกค้าก็หยิบผิด จนซองมิน พนักงานเสิร์ฟต้องท้วง “พี่แจจุงเป็นอะไรรึเปล่าฮะ...ดูเหม่อๆชอบกล” จุนซูที่กำลังทานฟอนดันช็อคโกแล็ค ถามขึ้นทำให้แจจุงที่กำลังนั่งเหม่ออยู่ข้างๆรู้สึกตัว “แต่ถึงเหม่อพี่แจจุงก็ทำฟอนดันช็อคโกแล็ตได้อร่อยมากๆเลยครับ” จุนซูทานไปปากก็ชมไป แจจุงยิ้มให้กับท่าทางน่ารักๆ ความซื่อตรงต่อความรู้สึกของจุนซู คิดอะไรก็พูดไม่เหมือนคนๆนั้น
ตกลงนายจริงจังกับฉันแน่รึเปล่า...ฉันแค่อยากให้นายย้ำให้ฟัง...ให้ฉันแน่ใจว่าทุกอย่างของนาย...คือรักของฉัน
“พี่แจจุงฮะ...เอ่อ...ผมอยากดื่มน้ำครับ...เหนียวคอมากๆเลยฮะ” “เหรอ...พี่ขอโทษนะจุนซู ลืมไปว่าฟอนดันช็อคโกแล็ตมันเหนียวคอ...เดี๋ยวพี่ชงชาให้นะ” แจจุงลุกจากโต๊ะที่จุนซูนั่งไปชงชาที่แพนทรีหลังตู้แช่ขนมเค้ก “พี่แจจุงให้ผมช่วยไหมครับ?” ชางมินที่ยืนอยู่หลังเคานท์เตอร์ถามขึ้น ทว่ามีลูกค้าผู้หญิงถือใบออเดอร์มาคิดเงินพอดี “พี่ว่าชางมินไปคิดเงินให้ลูกค้าดีกว่านะ…ชงชาไม่ยากพี่ว่าพี่ทำได้นะ” แจจุงตอบอย่างนี้ชางมินก็เลยต้องทำตามเจ้านายสั่ง จริงๆก็ถูกอย่างพี่แจจุงว่าถ้าให้พี่แจจุงมาทอนเงินตอนนี้คงดูเลยศูนย์ในแบงค์พลาดต้องทอนผิดแหงๆ
แต่ว่า...แจจุงก็ยังไม่วายทำน้ำร้อนลวกมือจนได้ ความร้อน97องศาจากเครื่องชงกาแฟที่แจจุงเปิดมาชงชาทำให้มือขาวๆเปลี่ยนเป็นสีแดง และแสบร้อนจนต้องปล่อยถ้วยชาทิ้งแล้วร้องลั่น ชางมินหันมาอย่างตกใจ ยูซอนและจุนซูก็วิ่งมาดูอย่างรีบร้อน แต่ยังไม่ไวเท่าคนๆนึงที่ปกติจะไม่โผล่มาในเวลานี้...ลูกค้าแพลตตินั่มจองยุนโฮ “แจจุงคุณเป็นอะไรมากไหม” เสียงนุ่มทุ้มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกห่วงใย มือใหญ่ประคองมือบางๆที่บาดเจ็บอย่าระมัดระวัง “ปวดมากเลยยุนโฮ” แจจุงเบ้หน้ามืออีกข้างที่ไม่เป็นอะไรจับมือแดงๆที่โดนลวกไว้ ดวงตามีน้ำตาคลอหน่วย “เอาไอ้นี่ไปประคบแล้วไปหาหมอเถอาะครับ” ยูซอนยื่นถุงเจลแช่เย็นห่อผ้าขนหนูให้ยุนโฮมาประคบมือแจจุง “ไปครับแจจุงไปหาหมอกัน” ยุนโฮชวน “แล้วร้านล่ะ” “ฝากพวกผมได้ครับ” ยูซอนพูด
พอได้ยินที่ยูซอนยืนยันว่าจะดูร้านให้แจจุงก็วางใจตามยุนโฮไปหาหมอ ยูซอนก็ยืนส่งพี่ชายจนรถเลื่อนออกไป แล้วก็กลับเข้าร้าน ทว่ามีคนๆหนึ่งที่มีรอยยิ้มน่ารักทำให้เขาประทับใจตั้งแต่แรกเห็น คนที่แค่เห็นหน้าก็ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ คนที่ชอบทานขนมเค้กจนเขาต้องมาหัดทำกับพี่แจจุงทุกวันจนตอนนี้ทำเค้กได้เก่งกว่าเด็กผู้หญิง คนที่ทั้งโรงเรียนยอมเรียกว่าเจ้าหญิงพระอาทิตย์เพราะความน่ารักสดใส และคนๆคนนั่นก็ยืนยิ้มหวานขวางหน้าเขาไว้ ...คิมจุนซูกำลังยืนขวางหน้าเขา “ไงยูซอน...ใส่ชุดเหมือนเชฟเลยนะ...อย่าบอกนะว่านายเป็นปาร์ติชิเย่ของที่นี่” จุนซูทัก “...เป็นผู้ช่วยน่ะ” ยูซอนตอบหน้าตาย ทั้งที่หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบระเบิด ...ลืมไปสนิทว่าจุนซูก็อยู่...ความแตกซะแล้นนน...ยูซอนเอ๊ยยย....จุนซูจะโกรธเรารึเปล่าเนี่ย??? “ผู้ช่วยพี่แจจุงเหรอ?” จุนซูพยายามถามข้อมูลเพิ่ม โดยไม่รู้ตัวว่าท่ายื่นหน้าไปใกล้ๆ พยายามทำตาโตที่สุดเท่าที่จะทำได้กระพริบปริบๆ แล้วเลิกคิ้วอีกนิด ทำให้ยูซอนเริ่มหายใจติดขัด “ใช่” ยูซอนตอบสั้นๆ สภาพแบบนี้เขาคิดอะไรไม่ออกแล้ว “ฉันว่า...เราต้องคุยกันยาวหน่อยล่ะนะยูซอน...ไปคุยกันในร้านดีกว่าเนอาะ...ฉันอยากคิดฟอนดันช็อคโกแล็ตไปด้วย” จุนซูพูดแล้วก็หัวเราะ หันหลังวิ่งเข้าร้านไป ทิ้งให้ปาร์คยูซอนต้องเดินเข้าร้านไปช้าๆอย่างกังวลใจ เพราะกลัวว่าจุนซูจะโกรธเขา
...อย่าโกรธ...อย่าเกลียดฉันนะจุนซู...อย่ามองฉันแย่กว่าที่นายมองฉันตอนนี้...เพราะฉันทนไม่ได้ถ้านายจะเกลียดฉัน...
มาทางด้านยุนโฮกับแจจุง ยุนโฮพาแจจุงไปยังคลินิคใกล้ๆ คุณหมอก็ใส่ยาทำแผลให้แจจุงโชคดีที่แจจุงมาเร็วจึงไม่เป็นอะไรมาก มือสวยไม่มีแผลพุพองแต่อย่างใด โดยที่ยุนโฮเฝ้ามองแจจุงอยู่ไม่ห่าง แถมตอนขึ้นรถยุนโฮยังใจดีเปิดประตูให้แจจุงซะด้วย “ขอบคุณครับ คุณยุนโฮ...จริงๆคุณไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้นะฮะ...ผมเกรงใจ” แจจุงพูดยิ้มๆ “ไม่เป็นไรครับ...” จากนั้นทั้งสองคนก็เงียบไป บรรยากาศในรถตอนนี้อึดอักกว่าขามาเสียอีก “คุณยุนโฮ/แจจุงครับ” ทั้งสองพูดพร้อมกัน “เชิญคุณยุนโฮพูดก่อนครับ” แจจุงว่า “แจจุงว่างไหมครับ...ผมอยากพาคุณไปแวะที่ๆนึง” “ได้สิครับ” ...ตอบแบบนี้จะเหมือนคนใจง่ายรึเปล่านะ...คิมแจจุง ยุนโฮขับรถพาแจจุงมาที่ทะเลสาบใกล้ๆแสงแดดอ่อนๆกับกระแสลมเบาๆ ตอนนี้พวกเขากำลังจอดรถพักอยู่ที่ศาลาพักริมทางไร้ผู้คน แจจุงนั่งพักที่เก้าอี้ในศาลาสายตามองทอดออกไปยังท้องน้ำเวิ้งว้าง หลับตาสูดลมบริสุทธ์ที่พัดโชยมาเต็มปอด ตั้งแต่เปิดร้านมาเขาก็ยุ่งตลอดไม่มีเวลาพักผ่อน ช่วงเวลาพักแบบนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสัมผัส เช่นเดียวกับความรู้สึกอบอุ่นสบายใจเมื่ออยู่ใกล้ผู้ชายชื่อจองยุนโฮ เพราะเขาเป็นน้องชายคนเล็กที่ได้รับการเอาอกเอาใจมากมาย แต่ก็ยังไม่เท่าความห่วงใยที่เขาสัมผัสได้จากคนๆนี้ และยิ่งได้รับมันมากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็อยากตอบแทนความรู้สึกนั้นกลับให้ยุนโฮมากเท่านั้น แม้คิมแจจุงจะใส่ใจกับในขนมทุกชิ้นที่ทำ แต่กับจานของยุนโฮเท่านั้นที่จะใส่ใจเป็นพิเศษ เพราะเขารักยุนโฮมาก เพราะยุนโฮเป็นคนพิเศษ
แล้วคิมแจจุงจะเป็นคนพิเศษของยุนโฮได้ไหมนะ?
“แจจุงครับ...” เสียงนุ่มๆคุ้นเคยเรียกเจาให้ตื่นจากภวังค์และเมื่อแจจุงหันไปตามเสียงเรียกก็เห็นช่อดอกไม้สีแดง ดอกกุหลาบ... “ผมตั้งใจจะเอามาให้คุณเมื่อบ่ายแต่ดันเกิดเรื่องซะก่อน” “ขอบคุณครับ...สวยมากๆเลย...แล้วคุณยุนโฮเอามาให้ผมเนื่องในโอกาสอะไรเหรอครับ” แจจุงถาม “แจจุงไม่ทราบเหรอครับว่าดอกกุหลาบแดงมันหมายถึงอะไร...” ยุนโฮยิ้ม “ก็บอกผมหน่อยสิครับ” แจจุงยิ้มหวาน ทำไมจะไม่รู้ว่ากุหลาบแดงหมายถึงอะไร แต่เขาอยากให้ยุนโฮพูดคำนั้นให้ฟัง ยุนโฮได้ยินแจจุงพูดอย่างนี้เขาก็พอจะรู้แกวคนสวยจอมเจ้าเล่ห์ เอาเถอาะ เขาจัดให้แถมบริการพิเศษที่ยุนโฮได้กำไรเต็มๆ
ยุนโฮเคลื่อนศีรษะเข้าใกล้ริมฝีปากสัมผัสแจจุงอย่างรวดเร็วแต่ลึกซึ้งถอนออก มองตาของคนตรงหน้าแล้วพูดประโยคที่อยากฟังที่สุด “ผมรักคุณ...รักคิมแจจุงครับ”
5 โมงเย็นยุนโฮมาส่งแจจุงที่ร้านแล้วกลับไป แล้วเมื่อแจจุงเข้าร้านมาก็เห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง จุนซูกำลังนั่งคุยกับยูซอน ถึงเจ้าน้องรักมันจะไม่ค่อยพูด เพราะมันขี้อายกับคนที่ไม่สนิทและโดยเฉพาะคนที่ชอบ เลยดูเหมือนเฉยชา หยิ่ง แต่เอาเถอาะสำหรับยูซอนนี่ถือเป็นพัฒนาการที่ดีแล้ว “อ้าวพี่แจจุงมายืนทำอะไรตรงนี้ครับ คุณยุนโฮล่ะ” ชางมินเปิดประตูออกมาถามเจ้านายที่ยืนจดๆจ้องๆอยู่หน้าร้านอยู่นานสองนานไม่เข้ามาสักที “ยุนโฮกลับไปแล้ว แล้วพี่กำลังดูสองคนนั้นอยู่” “ยูซอนวิ่งออกมาช่วยพี่ที่แพนทรีจุนซูเลยรู้ตัว โดนสอบอยู่นานสองนานแต่ดูท่าทางคุณจุนซูจะไม่โกรธนะครับ” “ดีจังเลยนะยูซอน” “แล้วมือของพี่ล่ะฮะพี่แจจุง” “หมอบอกว่าไม่เป็นอะไร ต้องขอบคุณยูซอนที่มีสติเอาถุงเจลเย็นมาให้พี่ไม่งั้นพี่อาจจะแย่” “จริงด้วยครับ...มีคนฝากโน๊ตไว้ให้พี่ด้วย...เป็นคุณป้าที่ชอบมาตอนบ่ายๆนะครับ” ชางมินเปิดประตูเข้ามาในร้านนำแจจุงเข้ามาแล้วหยิบโพสต์อิทที่เขียนโน้ตของคุณป้าที่แจจุงรู้จักดี ลูกค้าคนแรกของร้านนี้ที่ซื้อขนมเค้กให้ลูกชาย และหลังจากนั้นก็ชอบมาทานเค้กตอนบ่ายๆเป็นประจำแถมยังซื้อกลับบ้านเยอาะแยะ แจจุงอ่านโน้ตแล้วก็แปลกใจพลางขอตัวชางมินไปโทรศัพท์ที่ห้องครัว “อย่าลืมนะยูซอน...นายต้องทำให้ฉันกิน 1 เดือนแลกกับที่ฉันจะไม่บอกใคร...ฉันจะโทรมาย้ำให้นายทำให้ฉันด้วยห้ามเบี้ยวห้ามลืมเด็ดขาดเลย” “อืม” เสียงกรุ๊งกริ๊งของประตูร้านเบาลงพร้อมกับคนน่ารักที่ออกจากร้านไป ตัวของคิมจุนซูกลับบ้านไปแล้วแต่ความอบอุ่นยังอยู่ สังเกตจากรอยยิ้มที่หุบไม่ลงของปาร์คยูซอนตอนนี้ก็ได้ “มีเรื่องดีๆเหรอยูซอน” ชางมินถาม “นั่นสิๆเล่าให้ฟังหน่อย” ซองมินที่เก็บจานเสร็จเดินเข้ามาสมทบ “พี่เองก็อยากรู้เหมือนกันนะยูซอน” แจจุงที่ออกมาจากครัวมาร่วมด้วยอีกคน “เขาถามผมว่าผมทำงานอยู่ที่นี่เพราะอะไรตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วก็ถามผมว่าทำไมผมถึงไม่บอกใครผมก็เลยบอกว่าผมทำงานอยู่ที่นี่ตั้งแต่ร้านเปิดมาได้เกือบ3เดือนแล้ว มาเพราะแม่บอกให้มาช่วยพี่แจจุงที่ยังไม่มีลูกมือ แล้วที่ผมไม่บอกเพราะผมไม่อยากให้พวกผู้หญิงแห่กันมากวน แล้วเขาก็ถามอีกว่าเค้ารู้สึกแปลกใจมากที่อยู่ดีๆพี่แจจุงก็ให้เขาชิมขนมบ่อยๆผมเลยสารภาพกับเขาว่าผมเป็นคนทำเอง เขาก็ตกใจแต่เขาก็ไม่โกรธ เขาเลยบอกว่าจริงๆถ้าผมทำอร่อยก็น่าจะบอกเพื่อนๆ เขาบอกว่าสงสารผมอยู่เหมือนกันที่เพื่อนไม่ค่อยมี...ผมก็เลยย้ำอีกว่าผมกลัวว่าถ้าบอกไปผู้หญิงอาจจะมากวนเต็มร้าน รบกวนลูกค้าคนอื่นๆ แต่จุนซูเขาจะบอก ผมก็เลยแกล้งไม่ยอมเขาก็เลยยื่นข้อเสนอว่าผมต้องทำขนมให้เขาทาน 1 เดือนแล้วเขาจะไม่บอกใคร” “ถ้าอย่างนี้ก็ถือว่าเป็นนิมิตรหมายอันดีนะ” ชางมินว่า “นั่นสิ...จากนี้ไปก็ค่อยๆทำคะแนนไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็สำเร็จแน่” ซองมินให้กำลังใจ “เรื่องเค้กพี่จะช่วยเองนะ” แจจุงตบบ่ายูซอน “ขอบคุณมากครับพี่” ยูซอนโค้งขอบคุณ “เออยูซอน พรุ่งนี้วันเสาร์นายเปิดร้านคนเดียวไหวไหม...” แจจุงถาม “ได้สิครับ...ทำไมเหรอ” “พรุ่งนี้พี่มีนัดทานข้าวเช้าบ้านคุณป้า...เออเดี๋ยวพี่จะทำขนมไปให้ด้วยนานช่วยพี่หน่อยนะ มือยังรู้สึกตึงๆอยู่เลย” “ครับพี่...”
เย็นวันนั้นยูซอนรู้สึกติดใจอะไรบางอย่างแต่เขาก็ไม่พูดออกไป แต่เพราะตัวเองกำลังมีความสุขเรื่องของจุนซูจนไม่ทันสังเกตสีหน้าแจจุงที่ยิ้มแย้มตลอดเวลา...
เช้าวันรุ่งขึ้นแจจุงช่วยยูซอนดูแลร้านและจัดการเรื่องเค้กรอรถของคุณป้ามารับเพราะคุณป้าทราบเรื่องแจจุงถูกน้ำร้อนลวกมือคงจะขับรถมาไม่สะดวกเท่าไหร่ และยูซอนเองก็ต้องดูร้านไปส่งไม่ได้ คุณป้าจึงส่งดองวอนมารับแจจุงที่ร้าน แม้ความจริงตัวแจจุงจะเป็นลูกคุณหนูเพราะพ่อของแจจุงเป็นเจ้าของโรงแรมใหญ่ แจจุงก็มีคนขับรถคอยรับคอยส่ง และมีบ้านหลังใหญ่ แต่แจจุงก็อดที่จะตกใจกับคฤหาสน์ของคุณป้าและเหล่าสาวใช้ที่ออกมาเข้าแถวต้อนรับไม่ได้ เมื่อรถมาเทียบหน้าบ้าน คุณแม่บ้านจึงเชิญแจจุงไปที่โต๊ะอาหารที่คุณป้า หรือคุณนายจองรออยู่แล้ว “ขอโทษนะจ้ะ...ที่ป้าเรียกหนูมาแต่เช้า...เพราะว่าป้าอยากจะเซอไพรซ์คนๆนึงสักหน่อย” คุณป้าที่นั่งตำแหน่งหัวโต๊ะยิ้มให้แจจุงอย่างเอ็นดู “ใครเหรอฮะ” แจจุงเอียงคอถามด้วยความสงสัย “ลูกชายป้า...คนที่แจจุงเคยทำเค้กให้ป้าไงจ้ะ” “เหรอครับ” พอได้ยินว่าเป็นใครแจจุงก็อดตื่นเต้นไม่ได้ “จริงๆแจจุงก็เคยเจอเขาแล้วไม่ใช่เหรอจ้ะ?” คุณป้าแปลกใจในท่าทางตื่นเต้นของแจจุงจึงถามออกไป “ไม่ครับ...ผมยังไม่เคยเจอลูกชายป้าเลยสักครั้ง” แจจุงตอบอย่างมั่นใจ “แจจุงเคยเจอเขาแน่นอน...แต่เขาคงไม่ได้บอกว่าเป็นลูกชายป้า” “ใครเหรอครับ” ยังไม่ทันที่คุณป้าจะตอบ เจ้าตัวคำตอบก็เดินลงมา ทั้งยุนโฮและแจจุงตกใจจนพูดไม่ออก คุณป้าหัวเราะกับท่าทางตกใจสุดขีดของเด็กสองคน โดยเฉพาะลูกชายที่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น เธอลุกเก้าอี้พาลูกชายไปนั่งฝั่งตรงข้ามแจจุงแล้วตัวเธอก็เดินไปนั่งที่เดิม “แจจุงจ้ะ...ป้าขอแนะนำจองยุนโฮลูกชายคนเดียวของป้าจองยุนฮีเพื่อนสนิทของคุณแม่หนูคิมจีอัน...ยุนโฮนี่หนูคิมแจจุงลูกชายคนเล็กของเพื่อนแม่คนที่ทำเค้กวันเกิดปีนี้ให้ลูกจ้ะ”
หลังแนะนำตัวกันเสร็จทั้งสามก็ทานอาหารเช้าและคุยกันอย่างสนุกสนาน ทั้งเรื่องของแจจุง เรื่องของยุนโฮรวมถึงเรื่องของพวกแม่ๆ พอตกสายๆแจจุงก็ขอคุณป้ากลับไปดูร้านเพราะทิ้งให้ยูซอนดูร้านนานแล้ว ยุนโฮจึงอาสาจะไปส่ง “ยุนโฮ” ยุนฮีเรียกลูกชายก่อนจะเดินไปหาแจจุงที่ยืนคอยอยู่หน้าบ้าน “ครับแม่” “ลูกชอบแจจุงใช่ไหม” “แม่รู้ได้ไงครับ” “จริงๆแม่รู้เรื่องตั้งแต่ตอนที่น้ำร้อนลวกมือหนูแจจุงแล้วแม่ก็เห็นลูกวิ่งเข้ามา เห็นสีหน้าลูกตอนนั้นไม่ต่างจากตอนที่พ่อของลูกวิ่งมาดูแม่ตอนตกต้นไม้ แม่เลยคิดว่าลูกอาจจะชอบหนูแจจุง และพอเห็นปฏิกิริยาบนโต๊ะอาหารแม่ถึงมั่นใจ” “แล้วแม่จะห้ามไหมครับ” ยุนโฮถามอย่างเป็นกังวล ลึกๆแล้วเขาก็กลัวแม่จะไม่ยอมรับ แต่จองยุนฮีที่เข้าอกเข้ใจลูกชาย ยิ้ม แล้วพูดกับยุนโฮว่า “ถ้าแม่ห้ามแม่จะทำแบบนี้ทำไมล่ะ...จริงๆแม่ก็ชอบหนูแจจุงมากนะ” “แต่ผมน่ะ...รักเค้าครับแม่” ยุนโฮและยุนฮีหัวเราะอย่างเบิกบานแล้วยุนโฮก็ขอตัวไปส่งแจจุงที่ร้าน ทางด้านยุนฮีเธอเดินไปที่ห้องนั่งเล่นที่แม่บ้านจัดสำรับขนมเค้ก ซึ่งเค้กวันนี้เป็นเค้กที่แจจุงเอามาให้เมื่อเช้าซึ่งจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากเค้กสตรอเบอร์รี่ครีมสดสูตรของคิมจีอันคุณแม่ของแจจุง ยุนฮีทานเค้กพร้อมรอยยิ้ม “ตอนฉันเป็นเด็กบอกจีอันว่าถ้าเธอมีลูกลูกต้องทำขนมเก่งแน่ๆแล้วจะให้ลูกฉันแต่งกับลูกเธอ ฉันจะได้ทานขนมอร่อยๆทุกวัน...” คำพูดของคุณนายที่รักขนมหวานรองจากลูกชายของเธอกล่าวทำให้คุณแม่บ้านที่ยืนฟังอยู่อมยิ้ม “ตอนนี้ลูกชายฉันกับลูกชายเธอชอบกัน...ความฝันฉันก็คงเป็นจริงแล้วสินะ”
...จองยุนฮีคงลืมไปว่านอกจากเธอแล้วพรที่ยุนโฮขอแฟนตอนเป่าเทียนวันเกิดยังเป็นความจริงอีกด้วย...
ช่วงเช้าวันเสาร์ยังไม่ค่อยมีแขกมากนักแต่เมื่อสายๆคนก็เยอาะขึ้นโชคดีที่แจจุงกลับมาพอดีแม่ว่ามือจะเจ็บแต่ก็พอช่วยอะไรได้บ้าง พอเที่ยงๆคนก็ซาลง สองพี่น้องที่กำลังพักเที่ยงทานแซนวิชก็คุยกัน “พี่แจจุงจริงๆผมคิดตั้งนานว่าลืมถามอะไรพี่...แล้วผมก็คิดออกซะที” “อะไรล่ะ” “พี่เป็นแฟนกับพี่ยุนโฮแล้วใช่ไหม” “ใช่” แจจุงพูด ในขณะที่เสมองออกไปทางอื่น นี่แหละคิมแจจุงกำลังเขินอยู่หละ “ยินดีด้วยนะครับ” “พี่ก็ขอให้นายได้เป็นแฟนกับจุนซูเร็วๆล่ะ” จะเรียกว่าสมพรปากได้หรือเปล่าแต่เมื่อแจจุงพูดจบกระดิ่งประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงสดใสของจุนซูที่ตามหาขนมเค้กของยูซอน ยูซอนทักทายจุนซูด้วยท่าทางนิ่งๆแล้วเดินเข้าไปจัดขนมเค้ก แล้วแจจุงก็ออกมาคุยกับจุนซูที่โต๊ะเหมือนทุกที จุนซูถือว่านหางจระเข้ที่ปลูกไว้ที่บ้านมาให้แจจุงรักษามือแล้วก็ชวนคุยเรื่องต่างๆ “จุนซู...รู้รึเปล่าว่าวันนี้ยูซอนจะทำอะไรให้เธอกิน” “ไม่รู้ฮะ” จุนซูส่ายศีรษะไปมาแรงๆด้วยท่าทางน่ารัก “วันนี้เป็นเค้กสตอร์เบอร์รี่ครีมสด...แล้วรู้รึเปล่าว่ามันมีประวัติด้วยนะ” “ยังไงเหรอฮะ” “ก็นอกจากจะเป็นขนมของเพื่อนรักสองคนยังเป็นขนมแห่งพรหมลิขิตที่ทำให้ได้เจอกับคนรักด้วยหละ” “พี่แจจุงเล่าให้ฟังหน่อยสิครับ” “ได้สิ...”
And the Story has just begun… My Simple Lifeคิดชื่อตอนเนี่ยยากชะมัด...^^ เพราะต้องครอบคลุมเนื้อหาส่วนใหญ่ให้ได้ทั้งหมด และเพราะจะเล่าเรื่องการดำเนินชีวิตของเราก็เลยใช้ชื่อนี้ เลียนแบบชื่อรายการดังของสาวไฮโซอย่าง ปารีส ฮิลตัน เมื่อวานไม่ได้มาอัพเพราะออกไปหาหมอผิวหนังรักษาสิวที่เดอาะมอลล์บางกะปิ ห้างยักษ์หน้าปากซอยบ้าน ปกติเราจะไปวันเสาร์แต่พอปิดเทอมก็ขอย้ายมาหาวันพฤหัสแทน เพราะเป็นวันที่คุณหมอคนเดียวกันมารักษาที่นี่ ที่ย้ายวันก็เพราะวันเสาร์คนเยอาะมากคิวยาวรอเป็นชั่วโมงกว่าจะได้หา แล้วที่มาหาก็ไม่ได้มีแต่วันรุ่น วัยทำงาน วัยกลางคน ก็ยังมาหาเรื่องสิว คนที่หน้าตาดูดีสะอาเเหมือไม่เป็นก็มาหา ใจจริงก็ไม่อยากจะไปหาหรอกค่ะ เพราะช่วงที่เป็นสิวเคยหาข้อมูลในเว็บบอร์ดเพื่อนยาก พันทิพด็อทคอม ห้องโภชนาการและความงาม เห็นคนเขาไปหาที่นี่กันเยอาะ แม่ก็เคยหา(แต่หาเรื่องอื่น)เลยไปหาที่นี่ แถมยังรู้เบื้องลึกของคลีนิคต่างๆว่า ยาที่เรากินๆทาๆกันอยู่เป็นเวชสำอางค์ที่สามารถหาซื้อได้ในร้านขายยาทั่วไป แต่คลินิคเหล่านี้จะนำมาแบ่งใส่ตลับเล็กๆขายแล้วบวกกำไรกว่าครึ่ง แต่ฉันใดก็ฉันนั้นเราคือปุถุชนคนธรรมดาไม่อาจรู้เรื่องหยูกยาเท่าแพทย์ อีกทั้งการซื้อยามาใช้เองนั้นไม่อาจสร้างความมั่นใจได้เท่าการหาหมอ นอกจากนี้หมอยังมีการรักษาอื่นๆเช่น ฉีดยา กดสิว แต้มยา(กรด) หรือทำทรีตเมนท์ ซึ่งได้ผลกว่าการทายาอย่างเดียว รวมถึงการทานยายังต้องให้แพทย์สั่งอย่าง โรแอคคิวเทนที่เราทาน ซึ่งไม่สามารถซื้อทานเองได้เพราะมีผลข้างเคียง เพื่อความงาม คน(อยาก)สวยอย่างเราจึงยอมหาหมอต่อไป มาที่เรื่องของวันนี้ประมาณบ่ายสองแม่เราทำถั่วแปบ อร่อยสุดยอดเลยอ่ะ ปกติถั่วแปบจะแป้งเยอาะไม่มีถั่ว แต่เพราะแม่เราทำเองเลยกระหน่ำใส่เต็มที่ใส่ถั่วจนเหลืองมองไม่เห็นแป้งเลย แต่ก็อร่อยดีนะ มาที่เรื่องสุดท้ายเรื่องของการอัพบล็อคหรือสเปซ อยากบอกว่ามีเรื่องที่อยากเขียนใส่เยอาะมาก จริงๆเราไม่สนเลยว่าจะมีคนมาอ่านไหม แต่เราอยากเขียนเอาไว้ ทำเหมือนไทม์แคปซูลที่เก็บเรื่องที่เราชอบๆในตอนนี้เอาไว้ เพราะเราเป็นคนเบื่อง่าย ตอนนี้เราชอบดาราเกาหลี ชอบเพลงนี้ อ่านหนังสือเล่มนี้ วันข้างหน้าเราอาจจะชอบอย่างอื่นไปแล้ว ตอนนี้เลยถึงอยากบันทึกมันเก็บเอาไว้เป็นเรื่องเป็นราว อีกอยากเรามีบทความบางส่วนที่พิมพ์ลงบอร์ด Aphotic อยากเก็บเอาไว้เลยเอามาใส่ที่นี่เผื่อวันไหนบอร์ดด๋อย กระทู้เดี้ยง จะได้มีที่นี่เอาไว้เป็นแฟ้มเก็บข้อมูล ที่ให้คนอื่นๆดูได้ แหมเราก็อยากให้คนอื่นๆรู้นี่นาว่าเราชอบอะไรบ้าง เพราะงั้นวันนึงๆเราอาจจะมาอัพหลายๆรอบหน่อย อย่างงนะ March 21 [DBSK-SF]Love Story...ตำนานรักโรงเรียนมัธยมTitle: Love Story...ตำนานรักโรงเรียนมัธยม
Category: Romance [Boylove]
Paring: Yuchun-DBSK/Junsu-DBSK
Rate: G
Talk: เรื่องนี้แต่งมากนานมากๆตั้งแต่ 28 ต.ค. 49 แต่เพิ่งเอาไปโพสในบอร์ด Aphotic ประมาณสองอาทิตย์ก่อน นึกสาเหตุอยู่นานว่าทำไมไม่โพสทั้งๆที่แต่งจบแล้ว มานึกได้ตอนที่คุณเบ๊นซ์บอกว่าช่วยเขียนตำนานร้านขนมต่อถึงนึกออก ว่าตอนนั้นจะรอแต่งตำนานร้านขนมเสร็จแล้วจะโพส เรื่องนี้ใช้เวลาแต่งเร็วมากแค่ 2 วัน เราดัดแปลงมาจากฟิคที่แต่งไว้อ่านเองในไดอารี่ซึ่งดัดแปลงมาจากการ์ตูนที่เคยอ่านอีกที แต่งขึ้นเพราะอยากทานครีมฟัพพ์ร้าน Beard PaPa มากๆ เป็นขนมที่เราชอบสุดๆแล้วก็อยากทานสุดๆ แต่ถ้าทานของหวานสิวอักเสบจะบุกเลยต้องอดไม่ทาน นี่ถ้าทานไปไม่เป็นไรคงซื้อทานทุกวันเพราะมาเปิดสาขาใกล้ๆบ้านด้วยหละ พูดถึงแล้วก็อยากทานจังเลยนะ ฉบับเขียนลงบอร์ดกับในไดอารี่เหมือนกันตรงลักษณะของตัวละครแต่วิธีการเล่าเรื่องต่างกัน ฉบับแต่งไว้อ่านเองแจจุงบทน้อยกว่านี้อีก แถมตัวละครหญิงไม่มีเลย แต่เราอยากลองแต่งแบบนี้ดูว่าจะใช้ได้ไหม แต่คนอ่านก็ไม่ว่าอะไรแสดงว่าใช้ได้
พูดไปพูดมาเดี๋ยวจะเล่าเรื่องเอาเป็นว่าไปอ่านกันดีกว่าเนอาะ...^^
คำเตือน:SF หรือ Short Fiction คือ เรื่องแต่งขนาดสั้นไม่เกิน 3 ตอน และเมื่อมันเป็นเรื่องแต่งก็ไม่ใช่เรื่องจริงแต่อย่างใด มีไว้เพื่อความสนุกสนานเท่านั้นค่ะ
บรรยากาศยามบ่ายที่ฝนตกลงมาโปรยปรายในฤดูฝนที่เย็นฉ่ำแบบนี้ คงไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการดื่มกาแฟหรือชาอุ่นๆสักแล้ว และคงจะดีไม่น้อยเลยถ้าทานไปกับขนมอร่อยๆ ............................................ คิมเฮบิน นักศึกษาปีหนึ่งคณะอักษรศาสตร์เอกวรรณคดีเองก็คิดเช่นนั้น วันนี้เธอถึงมานั่งทอดหุ่ยจิบกาแฟทานเค้กอร่อยๆที่ร้านขนมเค้กในย่านการค้าแห่งหนึ่ง เค้กอร่อยๆกับชาอุ่นๆในร้านที่คุ้นเคย ช่วยให้หญิงสาวได้คลายคลายความหนาวได้อย่างพอเหมาะ "ไงเฮบิน...ลมอะไรหอบเธอมาที่นี่ หืออ์?" เสียงเจ้าของร้าน คิมแจจุง แตะไหล่หญิงสาวแล้วนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆพร้อมส่งรอยยิ้มที่อบอุ่น "แหม...คุณน้าใจคอจะไม่ให้หลายสาวคนสวยแวะมาหน่อยเหรอคะ" เฮบินยิ้มกว้างแกล้งงอนน้าชายคนสวยเล่น "ก็ปกติไม่เห็นเธอจะมาเลยนี่นา...ตั้งแต่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนก็ไม่โผล่มา...ลืมสัญญากับน้าหมดเลย...เห็นแฟนดีกว่าน้า...โกรธแล้ว" หน้าชายคนสวยเองก็งัดมุกงอนแบบเด็กๆมาใช้บ้าง...เฮบินจึงอดหัวเราะไม่ได้เข้ามากอดคอน้าชายแล้วสบัดมือไปมาตรงหน้าคุณน้าที่กำลังอมลมอยู่ "โอ๋ๆๆๆคุณน้าขา...หลานสาวสุดสวยทำผิดไปแล้ว...ให้อภัยหนูด้วยนะคะ...มาๆเกี่ยวก้อยกันน๊า..." คุณน้าหันมายิ้มให้กับวิธีการของหลานสาว พลางส่งนิ้วก้อยให้นิ้วเล็กๆของน้าหลานเกี่ยวกันเป็นสัญลักษณ์ว่าไม่โกรธกันแล้ว แต่จะให้ลืมเรื่องที่อยากรู้ คิมแจจุงไม่ยอมร๊อก~
"แล้วตกลงเธอจะตอบคำถามน้าได้รึยังว่าจู่ๆทำไมถึงโผล่มาจ๊ะ...หลานรัก?" "ก็...อากาศมันออกจะหนาวหนูเลยมาที่นี่เผื่อได้ทานกาแฟฟรีไงคะ" หลานสาวพูดแต่ตาเสมองไปนอกร้านไม่ยอมสบตาน้าชายที่พยายามเค้นหาความจริง แน่หล่ะร้านเขากับย่านมหาวิทยาลัยที่เฮบินอยู่ไม่ได้ใกล้กันสักนิด ต้องมีเรื่องที่ไม่สบายใจแน่ๆ และเรื่องที่ไม่สบายใจของเฮบินก็มีอยู่เรื่องเดียว
ก็เรื่องแฟนหนุ่มคนดี...ที่โทรมาปรับทุกข์เมื่อคืนนี้แน่ๆ...สงสัยที่แนะนำให้ไปเคลียร์กันกลายเป็นราดน้ำมันใส่กันโครมเบ้อเร่อ...ก็เลยต้องระเห็จมาอยู่ที่นี่แหงแซะ
กริ๊ง~.....
เสียงกระดิ่งที่ติดประตูเป็นสัญญานว่ามีลูกค้าเข้าร้าน เรียกชายเจ้าของร้านจากโต๊ะไปต้อนรับลูกค้าที่กำลังมาใหม่ หลังจากที่ลูกค้าวัยมัธยมสั่งขนมและเครื่องดื่มเรียบร้อย พวกเธอก็เดินมาหาที่นั่งและพบกับรุ่นพี่ที่เคยอยู่ชมรมเดียวกันมาก่อน
"อ้าวพี่เฮบินนี่" เด็กสาวคนหนึ่งในกลุ่มลูกค้าที่เข้ามาใหม่ร้องทักขึ้น "เออ...ใช่จริงๆด้วย...พี่เฮบินสวัสดีค่ะ" เด็กสาวอีกคนสนับสนุน "สวัสดีค่ะ พี่เฮบิน พี่ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะคะ" เด็กสาวคนที่สามเอ่ยชม "แหมเฮียวรี...ไม่ต้องชมหรอก...พวกเธอเป็นยังไงบ้างล่ะ...อยู่ม.6แล้วสินะ...พี่เองก็คิดถึงเหมือนกันนะเนี่ย...เอ้านั่งก่อน..นั่งโต๊ะพี่นี่แหละ...เพิ่งบ่ายสองคงมีเวลาเม้าท์อีกยาว"
แล้วสี่สาวก็นั่งคุยกันไปเรื่อยๆท่ามกลางบรรยากาศภายนอกที่เย็นฉ่ำไปด้วยสายฝน น้องม.6ทั้งสามคนผลัดกันยิ่งคำถามใส่รุ่นพี่ที่ปัจจุบันเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยไปแล้ว ทั้งเรื่องเรียน เรื่องสังคม การสอบ รุ่นพี่เองก็ถามน้องถึงความเปลี่ยนแปลงของโรงเรียน และชมรมหนังสือพิมพ์ที่ทั้งสี่เคยทำกิจกรรมอยู่ร่วมกัน และเรื่องชีวิตส่วนตัวของแต่ละคน จนมาถึงเรื่องๆหนึ่ง...
"พี่เฮบินคะ...ตอนนั้นที่หนูปิดสกู๊ปข่าวแรกหนูจำได้ว่าพี่พาหนูมาเลี้ยงขนมที่นี่แล้วพี่ก็เล่าเรื่องให้หนูฟัง...เรื่องของตำนานรักโรงเรียนเราหนะค่ะ...พี่จำได้ไหมคะ" "จำได้สิ...ทำไมเหรอ" "หนูอยากฟังค่ะ...พี่เฮบินเล่าให้พวกเราฟังนะคะ" น้องที่ชื่อยุนอาขอร้อง "ใช่ค่ะ...วันก่อนยุนอาเนี่ยแหละบอกว่าพี่เฮบินเล่าให้ฟังแต่ดันจำไม่ได้...เจอพี่เฮบินพอดีพี่เล่าให้เซจินกับเฮียวรีฟังด้วยนะคะ...พวกเราอยากรู้ค่ะ" เซจินก็เข้ามาร่วม "นะคะ...พี่สาวคนสวย" ทั้งสามคนประสานเสียงพร้อมเพรียง แถมสายตาอ้อนวอนอยากฟังเต็มที่ แบบนี้พี่สาวที่แสนดีคงจะปฏิเสธไม่ได้ เธอยืดหลังให้ตรง ยกแก้วกาแฟมาจิบกาแฟอุ่นๆให้ชุ่มคอ ก่อนเริ่มเล่าเรื่อง
"โอเคจ้ะพี่จะเล่าให้ฟัง..."
สมัยที่พี่อยู่ม.ต้นปีหนึ่ง มีรุ่นพี่คนนึงชื่อปาร์คยูซอนอยู่ม.ปลายปี2 เขาหนะเป็นผู้ชายที่หล่อ เก่งทั้งกีฬาและการเรียน แม้แต่ดนตรีรุ่นพี่คนนี้ก็เล่นเปียโนแล้วก็ร้องเพลงได้เพราะมากๆ แต่เขามีข้อเสียอยู่หนึ่งอย่างคือ เขามีมนุษย์สัมพันธ์ที่แย่มาก อ้อพี่ลืมบอกไป รุ่นพี่คนนี้ย้ายเข้ามาตอนม.ปลายปี1 แต่ผ่านไปหนึ่งปียังไม่มีเพื่อนสักคน และที่เป็นแบบนี้ก็เพราะเขาไม่ค่อยพูดกับใคร และที่สำคัญคือรุ่นพี่เขาแทบไม่เคยไม่ยิ้ม คือว่ารุ่นพี่ยูซอนอ่ะนะเป็นคนยิ้มยากสุดๆขนาดมุขตลกที่ทุกคนหัวเราะพี่เขาก็ยังนิ่งไม่ต่างอะไรกับรูปปั้น สาวๆที่มาทักทายหรือให้ท่าขนาดไหน พี่เขาก็เฉย ทุกคนเลยตั้งฉายาให้เขาว่า
---เจ้าชายน้ำแข็ง---
แต่ถึงรุ่นพี่ยูซอนจะเป็นเจ้าชายน้ำแข็งจะเย็นชาเท่าไร แต่สาวๆทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องก็ต่างไม่ละความพยายามที่จะคว้าเจ้าชายน้ำแข็งมาเป็นแฟน จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครที่จะละลายน้ำแข็งของเจ้าชายองค์นี้ได้สักคน พวกสาวๆที่ชอบรุ่นพี่ยูซอนพยายามหาทุกวิธีที่จะพิชิตใจพี่ยูซอนให้ได้จึงเฝ้าดูและสังเกตพี่ยูซอนจนเจอข้อสงสัย 4 อย่าง ก็คือ
1. รุ่นพี่ยูซอนไม่เคยมาสายแต่จะมาเฉียดเวลาก่อนไม่มากประมาณ15นาทีก่อนออดขึ้นห้องทุกวัน 2. รุ่นพี่ยูซอนจะออกจากโรงเรียนทันทีเมื่อออดหมดเวลาคาบสุดท้ายดัง ยกเว้นวันที่มีกิจกรรม เช่น เวรทำความสะอาด หรือซ้อมกับชมรมต่างๆ 3. รุ่นพี่ยูซอนจะมีกลิ่นเฉพาะตัว เป็นกินที่หอมๆหวานๆ โชยออกมาเสมอ ...และ... 4. ไม่มีใครเคยเจอพี่ยูซอนนอกเวลาเรียนเลยซักคน
"หืออ์ ฟังดูลึกลับเนอาะรุ่นพี่คนเนี่ย" เซจินออกความเห็น "นั่นสิ...พี่เขาเป็นคนธรรมดารึเปล่าคะ.." เฮียวรีสงสัย เฮบินจึงยิ้มให้ "ถ้าอยากรูว่าธรรมดาหรือไม่ธรรมดาต้องรอพี่ตอนจบนะ...แล้วเธอค่อยตัดสินเอาเองว่าพี่ยูซอนคนนี้เป็นผู้ชายธรรมดา หรือผู้ชายที่วิเศษกันแน่"
ทุกคนโดยเฉพาะสาวๆพยายามสืบและไขปริศนาทั้งสี่ของเจ้าชายน้ำแข็งหวังที่จะพิชิตใจรุ่นพี่ยูซอนให้ได้ แต่ก็ยังไม่มีใครสามารถแก้ไขปริศนาทั้งสี่ข้อและละลายจิตใจเจ้าชายได้สักที จนสาวๆหลายคนเริ่มท้อพวกรุ่นพี่ม.6ก็หันไปเตรียมตัวเอนท์ทรานส์และเด็กชั้นปีอื่นๆก็หันไปเตรียมสอบทำคะแนนสำหรับปลายถาค และปริศนาก็ถูกเก็บไว้จนเปิดเทอม รุ่นพี่ยูซอนก็ขึ้นม.ปลายปี2
ทีนี้โรงเรียนเราเมื่อเลื่อนชั้นก็จะนำนักเรียนมากคละกันแล้วแบ่งห้องใหม่ใช่มั๊ย ปี2นี่แหละที่ทำให้รุ่นพี่ยูซอนโคจรมาพบกับ ---เจ้าหญิงพระอาทิตย์--- คิมจุนซู
"ขอโทษนะคะพี่เฮบิน...จุนซูนี่ชื่อผู้ชายไม่ใช่เหรอค่ะ" ยุนอาท้วง เฮบินหัวเราะเบาๆ "ก็แรกๆก็เรียกเจ้าชายอยู่นะ...แต่ถ้าเธอได้เห็นตัวจริงของรุ่นพี่จุนซู...พวกเธอจะยอมเรียกเขาว่าเจ้าหญิง...เผลอๆคงไม่คิดจะเรียกเจ้าชายตั้งแต่แรกเห็นด้วยซ้ำ" "ทำไมเหรอคะ" ยุนอาถามซ้ำ "รุ่นพี่จุนซูเขาสวย...ทั้งสวยทั้งน่ารัก สดใสเหมือนดวงอาทิตย์จริงๆ ถึงจะสวยสู้เจ้าของร้านเค้กร้านนี้ไม่ได้ แต่ผู้ชายที่ว่าแมนๆยังเอ็นดูเลยนะ" "แล้วพอเจ้าชายเจอกับเจ้าหญิงแล้วเป็นยังไงคะ" เฮียวรีพูด เฮบินถอนหายใจเบาๆแล้วเล่าต่อ...
ก็ยังไม่มีทีท่าปิ๊งอะไรหรอกจริงๆเจ้าหญิงของเราไม่ชอบเจ้าชายเลยด้วยซ้ำ เพราะรุ่นพี่จุนซูเป็นคนร่าเริงชอบพูดชอบคุย พอมาเจอรุ่นพี่ยูซอนที่นิ่งเงียบเหมือนก้อนหินก็เลยหงุดหงิด แต่พรหมลิขิตก็ชักพาให้ทั้งสองคนต้องมานั่งข้างกัน เพราะธรรมเนียมจับสลากเลือกโต๊ะของโรงเรียนเรานั่นแหละ ถึงรุ่นพี่จุนซูไม่ยอมก็ต้องยอม เพราะเปลี่ยนที่ไม่ได้
"แล้วเพราะนั่งติดกัน...สองคนนั้นถึงรักกันเหรอคะ" เฮียวรีถามบ้าง เฮบินส่ายหน้า "เปล่าหรอก"
ที่สองคนนั้นรักกันได้เพราะรุ่นพี่จุนซูชอบทานขนมหวานมาก ทุกเย็นจะต้องแวะร้านเบเกอรี่ทานเค้กหนึ่งจานก่อนกลับบ้านทุกวัน แล้วทีนี้รุ่นพี่จุนซูก็มีร้านประจำที่ชอบไปทานบ่อยๆร้านนึง เป็นร้านเปิดใหม่ในตอนนั่นเลยหละ แล้วรุ่นพี่จุนซูก็ชอบไปกินทุกวันเพราะร้านนั้นเขาขอให้รุ่นพี่ช่วยชิมขนมใหม่ๆให้ โดยที่รุ่นพี่จุนซูไม่รู้เลยว่าขนมสูตรใหม่ที่ทานอยู่ทุกวัน เป็นขนมฝีมือของรุ่นพี่ยูซอนทั้งนั้น
"ว้าว" สามสาวรุ่นน้องอุทานขึ้นมาพร้อมกัน
รุ่นพี่ยูซอนพยายามปิดบังรุ่นพี่จุนซูมาตลอดตั้งแต่ครั้งแรกที่รุ่นพี่จุนซูมาทานขนมที่ร้าน โดยให้ลูกพี่ลูกน้องที่เป็นเจ้าของร้านช่วยออกไปเสิร์ฟให้แล้วเขาก็แอบดูปฏิกิริยาดูรุ่นพี่จุนซูจากในครัว แต่ความลับมันก็ไม่มีในโลก พี่จุนซูรู้จนได้ว่าพี่ยูซอนทำงานอยู่ที่นี่
"แล้วรุ่นพี่จุนซูรู้ได้ยังไงละคะ" เซจินถาม "เพราะว่าน้า...เอ่อ...ลูกพี่ลูกน้องของรุ่นพี่ยูซอนโดนน้ำร้อนลวกตอนที่กำลังชงชาให้รุ่นพี่จุนซูน่ะสิ รุ่นพี่ยูซอนเลยวิ่งออกมาจากครัวมาช่วย ส่วนรุ่นพี่จุนซูได้ยินเสียงร้องก็เลยวิ่งเข้ามาความลับเลยแตก" เฮบินตอบ
พอรุ่นพี่จุนซูรู้ว่ารุ่นพี่ยูซอนทำงานที่นี่ รุ่นพี่ยูซอนก็เลยขอให้รุ่นพี่จุนซูอย่าบอกใครโดยที่พี่จุนซูก็มีข้อแลกเปลี่ยนว่ารุ่นพี่ยูซอนจะต้องทำขนมให้ทาน 1 เดือน เหตุนี้แหละทั้งสองคนเลยสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ น้ำแข็งของเจ้าชายก็เริ่มละลายออกทีละน้อยๆเพราะความสดใสของเจ้าหญิง ทำให้รุ่นพี่จุนซูก็เริ่มรู้สึกถึงความอ่อนโยนภายใต้ความเย็นชาของรุ่นพี่ยูซอนมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะ เค้กที่รุ่นพี่ยูซอนทำให้รุ่นพี่จุนซูทุกจาน พี่ยูซอนจะทำมันด้วยความรักและความตั้งใจ รุ่นพี่ยูซอนจะจำทุกอย่างว่ารุ่นพี่จุนซูชอบอะไรไม่ชอบอะไร ถ้าอะไรที่พี่จุนซูไม่ชอบที่ยูซอนจะไม่ใส่ลงไปในเค้กเลย
"และตรงนี้แหละที่โรแมนติกมากๆ" เฮบินยิ้มกว้าง "ยังไงเหรอค่ะ" ยุนอาสงสัย "เพราะรุ่นพี่ยูซอนไม่เคยถามรุ่นพี่จุนซูว่าชอบหรือเกลียดอะไร...แต่พี่ยูซอนเขาเดาออกเหมือนอ่านใจรุ่นพี่จุนซู...ตรงนี้แหละที่พี่จุนซูเขาประทับใจมากเลยหละ" "โห...." สามสาวโห่ขึ้นพร้อมกัน
จนวันสุดท้ายของสัญญาหนึ่งเดือนรุ่นพี่ยูซอนเตรียมขนมพิเศษให้รุ่นพี่จุนซู แต่วันนั้นรุ่นพี่จุนซูมีงานที่โรงเรียนต้องทำเสร็จเย็นมากๆ กว่าจะไปถึงร้านก็แขวนป้ายCLOSEไปแล้ว รุ่นพี่จุนซูก็เลยนั่งร้องไห้อยู่ที่หน้าร้านเพราะคิดว่ารุ่นพี่ยูซอนไม่รอ แต่ความจริงรุ่นพี่ยูซอนรอรุ่นพี่จุนซูอยู่นานแล้ว เขาเดินเข้าไปในร้านเพราะจะเข้าห้องน้ำพอออกมาก็เห็นรุ่นพี่จุนซูนั่งร้องไห้อยู่หน้าร้าน เลยต้องรีบพาเข้าไปทานเค้กเมนูพิเศษพร้อมกับสารภาพว่ารุ่นพี่ยูซอนมองรุ่นพี่จุนซูตั้งแต่เห็นครั้งแรกตอนพิธีปฐมนิเทศม.ปลายปี1 แต่ไม่กล้าเข้าไปคุย และพอรุ่นพี่จุนซูมาที่ร้านเค้กรุ่นพี่ยูซอนก็แอบดูอยู่ในครัว จนรู้ว่ารุ่นพี่จุนซูชอบทานเค้ก
ตั้งแต่นั้นมาเขาก็เลยขอให้ลูกพี่ลูกน้องที่เป็นเจ้าของร้านช่วยสอนทำขนมให้ รุ่นพี่ยูซอนเลยต้องกลับบ้านเร็วและไม่ค่อยออกไปไหนจนพี่ยูซอนทำขนมได้ทุกอย่างจนเก่งแล้วก็ขอให้ลูกพี่ลูกน้องเอาไปเสิร์ฟให้รุ่นพี่จุนซูทาน จนรุ่นพี่จุนซูรู้ความจริง ทีแรกเขาก็กลัวว่ารุ่นพี่จุนซูจะโกรธแต่เขาก็ดีใจมากที่รุ่นพี่ไม่โกรธแถมยังให้พี่ยูซอนทำเค้กแลกกับการปกปิดความลับที่เขาทำงานที่นี่เป็นเวลาหนึ่งเดือน เพราะที่รุ่นพี่ยูซอนปิดเป็นความลับก็เพราะเขาอยากทำเค้กให้พี่จุนซูทานคนเดียวเท่านั้น
หลังจากสารภาพรุ่นพี่ยูซอนขอรุ่นพี่จุนซูเป็นแฟน รุ่นพี่จุนซูก็เลยตอบตกลงพร้อมให้รุ่นพี่ยูซอนสัญญาอีกข้อ
"สัญญาว่าอะไรค่ะ" ยุนอาถาม เฮบินเลยยิ้มแล้วตอบ "ก็สัญญาว่า..."
---นายต้องทำเค้กให้ฉันกินตลอดไป---
"โห...โรแมนติกชะมัดเลย" เฮียวรีฟังเรื่องจบเธอก็เคลิ้ม "นั่นสินะ...ฉันอยากมีเจ้าชายมาทำอะไรน่ารักๆให้ฉันแบบนี้บ้างจัง" เซจินเห็นด้วยพลางทำท่าเคลิมไปอีกคน ทำให้ยุนอากับเฮบินหัวเราะกับท่าทางของทั้งสองคน
~Dancing in Summer Paradise SARANGHAE Hi ya ya ya~ เสียงโทรศัพท์ของยุนอาดังขึ้น หลังจากที่คุยกับปลายสายสักครู่เธอก็ต้องเรียกเพื่อนๆทั้งสองคนกลับ เพราะชมรมเกิดปัญหาเล็กน้อยให้พวกเธอต้องกลับไปจัดการ เด็กสาวทั้งสามขอแลกเบอร์มือถือกับเฮบิน และกล่าวลากับเธอ
"ชอบเล่าเรื่องเก่าเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะเฮบิน" แจจุงออกมาคุยเล่นอีกครั้งหลังจาก 3 สาวกลับไปแล้ว "จริงๆเธอไม่จำเป็นต้องใช้คำว่ารุ่นพี่ก็ได้มั๊ง...ยูซอนก็เป็นลูกพี่ลูกน้องน้า...เรียกว่าน้ายูซอนกับน้าจุนซูก็คงไม่ผิดนี่นา" แจจุงถาม "ก็น้ายูซอนไม่อยากให้น้าแจจุงเหนื่อยนีค่ะ...ขืนบอกไปว่าตำนานรักอันลือลั่นของโรงเรียนเกิดขึ้นที่นี่...น้าแจจุงจะเหนื่อยกว่าเดิม 10 เท่าแต่ขายเค้กได้เท่าเดิมเพราะต้องมาเล่าเรื่องให้สาวๆฟัง" เฮบินว่าแล้วไปจัดการกับกาแฟและขนมที่ยังเหลืออยู่ "งั้นน้าขอถามอะไรอย่างได้รึเปล่า...ไอ้เรื่องเนี๊ยะถามใครก็ไม่เห็นจะมีใครยอมตอบน้าซะที?" "เรื่องอะไรเหรอค่ะ" เฮบินหยุดทาน และเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความสงสัย "ก็เรื่องของยูซอนกับจุนซูมันเกิดขึ้นที่ร้านนี้แท้ๆแต่ทำไมมันถึงกลายเป็นตำนานรักของโรงเรียนมัธยมปลายที่จุนซูกับยูซอนอยู่ได้ล่ะ" "ก็ที่โรงเรียนน้ายูซอนเขาดังมากๆใครๆก็จับตามอง แล้วน้าจุนซูมาอยู่ใกล้ๆตัวน้ายูซอน น้ายูซอนก็เท่ห์ขึ้นเรื่อยๆ สวีทกันก็บ่อย ถึงไม่ต้องบอกเขาก็รู้ค่ะ และอีกอย่าง..."
~Someday I'll lay my love on you...~
เสียงโทรศัพท์ของเฮบินดังขึ้น คุยกันสักพักเฮบินก็ตกใจวิ่งออกไปนอกร้าน น้าชายก็ได้แต่แอบมองยิ้มๆ ผู้ชายตัวสูงๆยืนอยู่หน้าร้านคนนั้นคงต้องเป็นแฟนของหลานสาวของเขาแน่ๆ จะว่าไปเขาก็ดูไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอก...สมกับที่เป็นหลานสาวของเขานั่นแหละที่เลือกคนได้เก่ง...ที่ทะเลาะกันมันก็เรื่องเล็กน้อยของคนรัก...ดูสิ...ยัยเฮบินยิ้มออกแล้ว
เฮบินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม พลางจะช่วยคุณน้าเก็บจาน "ไม่ต้องหรอกเฮบิน" น้าชายปฏิเสธ "แล้วค่าขนมหละคะ" "เธอจ่ายให้พวกน้องๆแล้วส่วนของเธอน้าเลี้ยงเอง...ว่างๆก็แวะมากินได้นะ" แจจุงยิ้มให้ "ถ้างั้นเพื่อเป็นการตอบแทนหนูจะบอกเหตุผลอีกข้อที่น้าแจจุงสงสัย..." เฮบินยิ้มแล้วกระซิบที่ใบหูสวยๆของน้าชาย
---เพราะตำนานที่นี่น่ะมันมีอยู่แล้วนะสิคะ...เรื่องของเจ้าของร้านสุดสวยกับลูกค้าสุดหล่อนั่นไง---
"หนูไปนะคะ...วันหลังจะมาใหม่ค่ะ" เฮบินหยิบเสื้อแจ็คเก็ตและกระเป๋าแล้วเปิดประตูเดินออกไปอย่างสดใส พร้อมกับท้องฟ้ายามเย็นที่ฝนหยุดตกแล้ว
ในขณะที่คุณน้าเจ้าของร้าน...ก็เก็บจานและฮัมเพลงอย่างมีความสุข...
END or TBC ? March 20 บล๊อคตัดริบบิ้น...เปิดสเปซใหม่อย่าง(ไม่)เป็นทางการตอนที่ฉันเขียน ฉันกำลังหัวเราะอยู่ค่ะ^^
ไม่เคยต้องมานั่งร่างบนกระดาษแบบนี้ ขนาดตอนฉันแต่งFicฉันก็พิมพ์ลง Word เลยไม่เคยร่าง หรือถ้าร่างก็น้อยครั้งมากๆ
เพราะทุกครั้งที่ฉันร่างแล้วเอามาเขียนจริง ฉันจะเขียนคนละแบบกับที่ร่างเอาไว้
แต่คราวนี้ ฉันจะเอาตัวที่ฉันร่างไว้มาเขียนในสเปซนี้จริงๆค่ะ
ฉันเลยหัวเราะ เพราะฉันเขินที่ต้องมาเขียนอะไรแบบนี้นั่นแหละ
ก่อนหน้านี้ฉันเคยเขียนสเปซแล้ว แต่เพราะความขี้เกียจและอะไรหลายๆอย่าง ทำให้ฉันไม่ได้อัพ
ฉันเลยลบสเปซอันเก่าทิ้งแล้วเริ่มต้นเขียนใหม่
เพราะตอนนี้ฉันปิดเทอม แล้วก็มีข้อมูลมากพอที่จะใส่ลงในสเปซนี้ ยังไงก็ติดตามอ่านด้วยนะ
สำหรับข้อมูลที่รออยู่ของฉันเป็นข้อมูลที่โพสลงในบอร์ด http://board.thaimisc/aphotic ทั้งข่าวและข้อมูลของดาราเกาหลีที่ฉันชอบ
ฟิคสั้นๆที่เพิ่งโพสแต่กระทู้ด๋อย ฉันจะรีบมาลงในสเปซก่อน จากนั้นก็จะดูความเหมาะสม และถ้ามีข่าวอื่นๆก็จะเอาลงอีกค่ะ
และบางอย่างที่ฉันโพสลงไปก็เป็นไฟล์ที่สามารถดาวน์โหลดได้ แต่ถึงจะดาวน์โหลดไปก็อย่าลืมซื้อแบบลิขสิทธ์ด้วยนะค่ะ ถ้าชอบ
แล้วข้อมูลอาจเป็นข้อมูลที่ทุกคนทราบแล้วแต่ฉันก็อยากโพสไว้ค่ะ...เพราะฉันจะเก็บไว้เหมือนแคปซูลกาลเวลาในการ์ตูน ว่าวันที่เท่านี้ฉันชอบไอ้นี่ เคยเป็นแบบนี้ฉันเลยโพสลงไปไงคะ
สุดท้ายจริงๆคือ ฉันจะใช้ชื่อในสเปซเหมือนชื่อที่เพื่อนๆในบอร์ดเรียกฉันว่า มิบุ ถ้าใครรู้จักฉันในชื่ออื่นทั้งชื่อจริงหรือนามแฝงก็อย่างงนะจ๊ะ
|
|
|
