ภาพประกอบ ตอนล่าสุด ฉายตอนแรกวันที่ 5 มี.ค. เวลา สี่ทุ่มตรง เวลาประเทศไทย ช่อง เอเอ็กซ์เอ็นค่ะ
(ติดตามเวลาฉายซ้ำจากตารางฉายในเว็บ AXN Asia หรือ ทางทรูวิชั่นส์ค่ะ)

ความจริงเราเองก็ไม่ใช่พวกที่ชอบดูหนังดูละครอะไรเท่าไหร่ แต่ก็มีบางเรื่องที่ดู และถึงแม้เราจะดูเหมือนชอบเกาหลีแต่ความจริงชอบซีรีย์อเมริกามากกว่า

อย่าง CSI: Crime Scence Investigation นี่แหละค่ะ ที่เราสนใจอยากดูเพราะ CSI:NY ที่หนุ่มในแล็ปหน้าตาดี>_<~ พอเข้ามหาวิทยาลัยโดยเฉพาะช่วงปิดเทอมเนี่ยก็จะได้ดูเยอาะ เพราะได้ดูช่วงฉายซ้ำตอนกลางวันค่ะ ซึ่งปกติไม่ได้ดูเพราะช่วงกลางคืนเรามักจะให้แม่ดูละครค่ะ

แต่มันมาทำอะไรให้เราช่วงนี้น่ะเหรอ เพราะซีซั่นที่แล้วของเวกัสนี่แหละที่ทำเราโมโหอารมณ์ค้าง ถึงกับไปโวยวายคร่ำครวญ ว่าทำไมต้องจบซีซั่นด้วยอะไรแบบนี้อ่ะ เล่นจับซาร่า ซีเดิล (จนท.ซีเอสไอ) ไปนอนกระแด่วๆใต้ซากรถกลางทะเลทราบไม่รู้ว่าเป็นหรือตายแบบนี้ แล้วจบไปดื้อๆ

รู้ไหมว่ามันทรมานคนดูมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก?

หัวเด็ดตีนขาด ยังไงเราก็จะตะเกียดตะกายดูตอนแรกของซีซั่นที่แปดนี่ให้ได้...คาใจมาหลายเดือนแล้ว ถึงจะดูสปอยก็เถอะแต่มันไม่พอ เข้าใจม๊ะ?

ปล.เมื่อไหร่นิวยอร์คจะมา...คิดถึงดอนกะแดนนี่จะแย่

เพิ่มเติม ชมตัวอย่างโฆษณาตอนใหม่ได้ที่ http://www.axn-asia.com/whereissara ค่ะ

ทีแรกว่าจะไม่เขียนแล้วเพราะเลยวันมาแล้ว แถมอารมณ์ดีขึ้นแล้วด้วย
แต่คิดว่ายังไงก็ต้องเขียนลงไปให้ได้ เพราะเราอยากบันทึกเหตุการณ์ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ปี 2551 นี้เอาไว้ในความทรงจำ

ว่าวันนี้คือวันที่ซวยที่สุดวันหนึ่งของเรา

แต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับที่เราไม่มีแฟนหรือใครมาให้ของขวัญหรอกค่ะ ลองฟังดูมันมีเรื่องซวยกว่านี้

เริ่มตั้งแต่ตื่นเช้าวันนี้ตื่นเช้ามากๆเลยคิดว่ายังไงคงไปถึงช่วงแปดโมงปลายๆ นั่งเล่นหาของกินแถวหน้ายูเอฟเอ็มก่อนเรียนชิลล์ๆ ตื่นตั้งแต่ตีห้า ออกเจ็ดโมงตรงเวลา ไปตอนนี้ปกติไม่ติด วิ่งฉิว ที่ไหนได้ รถผ่านไฟแดงหน้าเดอาะมอลล์บางกะปิไปหน่อยก็ต้องมาติดอยู่หน้าตะวันนาทั้งๆที่ปกติไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วยังติดไปเกือบตลอดทาง เลวร้ายมากๆ สรุปคือกว่าจะไปถึงมหา'ลัยก็เกือบ 9 โมงครึ่ง...แย่อ่ะ

ต่อมาพอเข้าเรียนภาษาญี่ปุ่นกลายเป็นว่าอาจารย์อีกคนมาสอนแทน...เราไม่คุ้นกับแกเลยเกร็งเลย ต่อมาคือไปนั่งเล่นเน็ตหอป๋วย...ได้เล่นไม่เท่าไหร่กำลังจะขอดูหน้าท่านเทพอ่านฟิคซักเรื่องแต่เพื่อนก็โทรมาตามไปทำงานซะแล้ว ความจริงช่วงบ่ายของพฤหัสเป็นวันว่างที่เราไปหาหมอหน้าแล้วจะแจ้นกลับมาดูดีวีดีคอนโทโฮสองคอนที่ซื้อมาเมื่อวาน แต่ก็ต้องทำงานไม่เป็นไร ชุติกาญจน์ทนได้เพื่อ เกรดบี

ระหว่างออกเดินทางไปยังหอเพื่อน สองข้างทางก็รายล้อมไปด้วยบรรยากาศสีชมพูหวาน แอบเซ็งเป็ดนิดหน่อยว่าทำไมตรูไม่ได้กลับไปฉลองกับจุนซู(ในดีวีดีซะที) แต่ก็ต้องท่องคำว่างานๆๆๆซ้ำไปซ้ำมาปลุกใจ พอมาถึงหมู่ตึกโซนซี นางจินก็ถึงกับงงเต็กหาหอเพื่อนไม่เจอเดินร้อนหัวแดงอยู่ครู่หนึ่งก่อนเซ็นต์เดินทางจะกลับมาเป็นปกติเข้าหอเพื่อนถูก

ช่วงทำงานไม่มีสมาธิเลย ช่วยงานนิดหน่อยนอกจากนั้นก็อ่านนิตยาสารของเพื่อนอย่างเมามันส์ จากนั้นก็แบ่งส่วนที่ต้องรับผิดชอบในการพรีเซ็นต์เพื่อพูดในวันจันทร์ แล้วก็แยกย้ายกัน

เอาหล่ะ...ช่วงนี้ไม่มีอะไรขอข้ามไปช่วงขึ้นรถเมล์กลับดีกว่า ทีแรกพอนั่งรถตู้จากม.มาเห็นถนนอีกฝากที่เป็นทางกลับบ้านติดแหงกแล้วก็แทบช็อคแต่ก็ปลอบใจตัวเองว่า เดี๋ยวมันคงไปได้เรื่อยๆ เลยขึ้นรถเมล์ที่ไหนได้ ติดโคตรๆ นั่ง 145 ปรับอากาศ จนหลับไปตื่นไปเกือบชั่วโมงครึ่ง...รถเมล์ดันมาเสียกลางทาง จากที่ต้องนั่งมาสบายๆ ตูเลยต้องมาลำบากขึ้นรถโนแอร์ ที่นังจินไม่รังเกียจที่มันไม่มีแอร์แต่รังเกียจที่คนเบียด บางคนก็ทำท่ารังเกียจตูที่มาเบียดอีก เชอะ ถ้าไม่ใช่ผู้ชายที่ใกล้เคียงกับเสป็คมีหวังสบถด่าออกไปแล้ว ตาสารกระเบือเอ๊ยยยยย

ไม่อยากบอกว่าคุณพี่กระเป๋าที่แสนหวังดีบอกให้ผู้โดยสารตาดำๆอย่างอิฉันเก็บตั๋วรอ 145 คันต่อไปไม่ต้องเสียเงิน แต่คุณพี่คระ...รถติดเหมือนเอากาวตาช้างมาแปะรถติดถนนขนาดนั้น เที่ยงคืนหนูจะถึงบ้านไหมค่ะเนี่ย แล้สที่น่าแค้นและน่าดีใจไปพร้อมก็เห็นจะเป็นว่าพออิฉันขึ้นรถโนแอร์ จราจรก็ไม่ติดขัดอัดแน่นอีกเลย เจริญจริงๆ

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...นั่งรถปรับอากาศไม่ดีเสมอไปจริงๆ